De externe projectie

Alles wat gezien en ervaren wordt, is een externe projectie van de innerlijke gesteldheid. Of zoals het in Een Cursus in Wonderen in de inleiding van hoofdstuk 21 wordt onderwezen: “Projectie maakt waarneming. De wereld die jij ziet is wat jij haar gegeven hebt, niets meer. Maar ook al is ze niets meer, ze is ook niets minder. Daarom is ze voor jou belangrijk. Ze getuigt van de staat van jouw denkgeest, de uiterlijke weergave van een innerlijke toestand.”

Ik geloof dat het van belang is om daar nu, ten tijde van een in Nederland gedeeltelijke- maar in andere landen een volledige lockdown naar aanleiding van de uitbraak van een Corona-virus, iets dieper op in te gaan. Dit gaat een lange tekst worden, maar ik vertrouw erop dat je hier iets aan gaat hebben. Ik doe dit in eerste instantie voor mijzelf, omdat ik de enige ben die hier is, maar ik neem aan dat wat ik schrijf ook voor ieder ander geldt; niet omdat het werkelijk zo is, maar omdat dit zo lijkt te zijn.

In Waarheid zijn er geen anderen, maar dat geldt dan automatisch voor elk punt van perspectief dat we een entiteit noemen; mens, dier, plant, objecten, et cetera. Gezien vanuit het punt van perspectief dat ‘Frits’ heet, ben ik (Frits) de enige die hier is en alles wat ik zie en ervaar is een externe projectie van mijn innerlijke gesteldheid, toestand of conditie. Dit betekent dat het niet aan mij is om iets te vinden, te zeggen of te oordelen over wat ik zie en ervaar, maar dat wat ik zie en ervaar puur en alleen voor mij is, over mij gaat en iets over mij zegt.

Ik ben de enige die hier is! Ik zal dit steeds herhalen in de hoop dat het doordringt en binnenkomt, in eerste instantie bij mijzelf en hopelijk wellicht ook bij een ander punt van perspectief. Ik ben de enige die hier is en dat betekent dat alles, inclusief elke persoon die ik zie en ervaar, een projectie is van wat er in mij gaande is. Als ik, vanuit het punt van perspectief van ‘Frits’, jou zou zien, dan moet jij een projectie zijn van mijn innerlijke gesteldheid. Ik heb letterlijk geen enkel bewijs, en zal dat ook nooit vinden, dat jij daadwerkelijk bestaat zoals ik besta.

Het belang van dit inzicht is dat letterlijk alles een uitnodiging is om bij mijzelf, als het schijnbare functionele huidige punt van perspectief, naar binnen te kijken en uit te vinden wat het in mij is dat er voor zorgt dat ik projecteer wat ik zie en ervaar. Er is hierbij geen onderscheid tussen een positieve projectie of een negatieve projectie, hoewel ‘Frits’ als punt van perspectief geneigd is om dat onderscheid wel te zien en te ervaren, maar er is geen verschil, of het nou de meest mooie romantische ontmoeting is of de uitbraak van een Corona-virus, alles is die uitnodiging.

Om dit werkelijk te realiseren, moet ik duidelijkheid hebben over wat ik ben, want alleen dan is het mogelijk om me terdege te realiseren waarom ik hier alleen ben, en alleen dat kan verklaren waarom alles wat door mijn punt van perspectief gezien en ervaren wordt, een externe projectie van mijn innerlijke gesteldheid is. Zoals ik al vaker heb gesteld, is dit gebeuren op aarde, en in feite het gebeuren in dit hele universum, niets anders dan het dromen van een droom; en wat is een droom anders dan een een externe projectie van de innerlijke gesteldheid? De droom die ik ’s nachts droom lijkt werkelijkheid te zijn, terwijl het zich puur en alleen afspeelt in mijn denkgeest. Zo ook is dit leven dat ik zie en ervaar als werkelijkheid, dit leven op aarde in dit universum, een gedroomde tijdlijn die zich puur en alleen afspeelt in een denkgeest.

Nu komt het cruciale punt: er is maar één denkgeest! Dus dan moet ik die denkgeest zijn; niet als dit lichaam, wat een gedroomd personage is, maar als wat ik werkelijk ben. Er is maar één denkgeest en alles wat ik zie en ervaar als punt van perspectief is een geprojecteerd verhaal op een gedroomde tijdlijn in die ene denkgeest, met andere woorden: een externe projectie van de innerlijke gesteldheid van die ene denkgeest. Ik kan, als gedroomde entiteit binnen de gedroomde tijdlijn, niet anders dan aannemen dat dit ook voor iedere andere entiteit geldt.

Jij, zo neem ik aan, ervaart jezelf als bestaand personage en bent dan vanzelfsprekend een punt van perspectief van die ene denkgeest die een externe projectie van een innerlijke toestand ervaart. Vanuit jouw punt van perspectief gezien ben JIJ de enige die hier is en ben ik, in de vorm van deze tekst die je nu leest, een externe projectie van jouw innerlijke gesteldheid; wat niet meer is dan de innerlijke gesteldheid van die ene denkgeest, aangepast aan jouw punt van perspectief.

Dit inzicht houdt automatisch in dat wij, als punten van perspectief, de wereld om ons heen niet kunnen veranderen, omdat het slechts een projectie is van de innerlijke toestand van de ene denkgeest. Het is alsof je in de spiegel kijkt en ziet dat je een puist op je neus hebt en dan gaat proberen die puist uit te knijpen op de reflectie in de spiegel. Gestoord, toch? Maar toch doen wij, als punten van perspectief, voor een periode van 80 à 90 jaar op deze gedroomde tijdlijn, dat elke dag. En ja, dat is gestoord, het is compleet mesjokke, want de enige plek waar je de wereld, wat een externe projectie van een innerlijke toestand is, schijnbaar kunt veranderen, is in die ene denkgeest, want van daaruit wordt het geprojecteerd.

Nou snap ik dat dit ingewikkeld is, omdat de droom en de gedroomde tijdlijn zo ontzettend realistisch en echt lijken. Dat is ook de bedoeling. De uiterlijke projectie is overgenomen door het idee van een bestaande ‘zelf’ dat een ‘ego’ heeft, zoals een parasiet het brein en het functioneren van een levend wezen kan overnemen. Zodra het punt van perspectief zich identificeert met die ‘zelf’ en dat ‘ego’, wat tussen geboorte en het derde jaar gebeurt, en die identificatie flink is geworteld, heeft de projectie opeens als enig doel elke punt van perspectief ervan te overtuigen dat het leeft in een echte wereld met echte andere mensen en echte dodelijke ziektes die het in potentie kan bedreigen.

Maar, en dit is belangrijk: elk punt van perspectief is een punt van perspectief van die ene denkgeest en elke punt van perspectief is het enige punt van perspectief dat schijnbaar bestaat. Je kunt dit zien als één schijnbaar personage dat tegelijkertijd miljarden verschillende ervaringen heeft, maar zich, gezien vanuit de gedroomde tijdlijn in de gedroomde droom, voor een periode van 80 à 90 jaar focust op één punt van perspectief. Ondertussen geloven alle andere punten van perspectief van datzelfde ene personage ook dat zij een losstaande eniteit zijn die afzonderlijk van alle andere punten van perspectief bestaat en functioneert, terwijl ze allemaal hetzelfde punt van perspectief zijn van die ene denkgeest en tegelijkertijd miljarden verschillende ervaringen hebben die in de droom worden verspreid over een gedroomde tijdlijn.

Zo kunnen jij (de lezer of wie dan ook) en ik tegelijk het enige punt van perspectief zijn van die ene denkgeest, terwijl we dit op de gedroomde tijdlijn ervaren als twee verschillende punten van perspectief. Niettemin houdt dit in dat ik, op die gedroomde tijdlijn voor een periode van 80 à 90 jaar, mijzelf alleen kan zien als het enige punt van perspectief en dat jij en alles wat ik zie en ervaar, een externe projectie van de innerlijke gesteldheid is van die ene denkgeest.

Ik laat het hier even bij, anders wordt het te lang. Op een later moment zal ik waarschijnlijk beschrijven wat dit betekent voor de situatie waarin we ons lijken te bevinden, hoewel ik denk dat als het bovenstaande wordt ‘gezien’, het wel duidelijk is wat dit betekent en hoe je dat kunt ‘gebruiken.’

Covid-19 – Corona

Ik vraag me af of ik iets moet zeggen over Covid-19, zoals de ziekte veroorzaakt door het Corona virus officieel heet. Ik moet toegeven dat de ziekte of het virus mij persoonlijk niet zo heel erg boeit, en als ik mensen die ik ken spreek, dan blijken ook zij er niet zo heel erg wakker van te liggen. Maar als ik naar het nieuws in de media kijk, dan lijkt het alsof de zombie apocalyps is uitgebroken en we allemaal op het randje van uitsterven staan.

Ik ga hieronder beschrijven hoe ik het zie en ervaar. Het is niet mijn bedoeling om iemand ergens van te overtuigen of toe aan te zetten. Het is niet gebaseerd op wetenschappelijk onderzoek of statistieken. Dit is hoe ik het zie vanuit mijn perspectief en je mag het er mee eens zijn of niet, daar lig ik verder niet wakker van. Ik trek, zoals altijd, gewoon mijn eigen plan.

Ik zie Covid-19, wat ik een waardeloze naam vind voor een ziekte, niet anders dan elke andere ziekte. In feite zie ik het krijgen van Covid-19 niet anders dan geraakt worden door bliksem, neergestoken worden door een verward iemand, afgeschoten worden door een overvaller, gewond raken door een ongeval, van een trap af vallen of een hartaanval, kanker of diabetes krijgen — en elk van deze voorbeelden eisen per dag meer slachtoffers dan Covid-19.

Alles wat een mens kan overkomen, alles wat een mens kan oplopen en alles wat een mens kan doden, zie ik persoonlijk als ‘gedoe dat gebeurt’ — of zoals de Belgen zeggen: SHIT HAPPENS! Bovendien gebeurt het alleen in de Droomstaat, maar dat klinkt al snel alsof ik het geheel ontken en dat is zeker niet het geval. Ik erken alles wat ons schijnbaar overkomt en kan overkomen, maar ik zie het wel in het, naar mijn mening, meest objectieve perspectief: het volwassen perspectief.

Dit volwassen perspectief vertaalt de Droomstaat — wat de meeste mensen ‘het leven op aarde’ noemen — naar een onpersoonlijk en overzichtelijk iets. Daar waar de meeste mensen denken in kansberekening… ‘Als ik elke dag goed mijn handen was, andere mensen geen hand geef, een mondkapje draag of gewoon thuis blijf, dan verminder ik de kans dat ik Covid-19 krijg met 40%!’ … zie ik het simpelweg als volgt: ik loop Covid-19 op of ik loop het niet op.

Alles hier op deze schijnbare aarde is dualistisch en dat betekent dat we, vanuit het volwassen perspectief gezien, bij alles een 50-50 procent kans hebben om iets wel of niet mee te maken. Simpel gezegd, heb ik elke ochtend wanneer ik uit bed stap 50% kans dat ik deze dag overleef en 50% kans dat ik het niet overleef, aangezien dat de twee mogelijkheden zijn: ik blijf leven of ik ga dood. Het idee dat ik daar controle over heb, dat ik mijn kansen kan vergroten of verkleinen, komt niet bij me op. Het is, gezien vanuit mijn perspectief, niet mogelijk om controle te hebben over een verzonnen situatie.

Ik merkte dat ik verrast was door de paniek die ontstond na de eerste media berichten over het ‘uitbreken’ van Covid-19. Ik was bijna geschokt door hoe men panisch reageerde op een nieuw soort griep, terwijl we elke dag worden blootgesteld aan situaties die veel meer slachtoffers eisen; het oversteken van een drukke straat is in principe gevaarlijker dan het Corona virus; autorijden is gevaarlijker dan het Corona virus. Men schoot in de angstmodus vanuit het idee dat er iets buiten ons bestaat waar we geen controle over hebben en dat ons iets kan aandoen; en dat is iets wat niet bij mij opkomt.

Om er dan toch maar een spiritueel sausje overheen te gooien, kunnen we dit zien als een prachtig voorbeeld van hoe Maya — de godin van de illusie — de ego-denkgeest aanzet om —via de media — de Droomstaat te versterken. Het is bijna tragikomisch, triest en grappig tegelijk, om te zien hoe weinig er voor nodig is om de denkgeest over te nemen en te doen verkrampen, waardoor het weer volledig gefocust is op angst, bedreigingen, de dood, het lichaam en IK-IK-IK.

Een paar berichtjes, een paar verontrustende video’s — meer is er niet voor nodig — en mensen worden weer verteert door angst. Ze geloven alles wat ze lezen, horen en zien in de media en verketteren iedereen die naar voren durft te komen om te zeggen dat er eigenlijk helemaal niets aan de hand is. Ze zijn verblind door een onterechte, onrealistische en vooral nergens op gebaseerde doodsangst en het is angst en angst alleen wat de Droomstaat in stand houdt en de weg naar vrijheid blokkeert.

Het Corona virus is vooralsnog de laatste in een lange rij van door de denkgeest verzonnen en opgeworpen obstakels om ons in die angst te laten leven, om er maar niet voor te zorgen dat we ‘wakker worden’ en zien dat dit alles het dromen van een droom is. Er zijn in het schijnbare verleden vele obstakels opgeworpen en na het Corona virus zullen nog veel meer obstakels worden gecreëerd en het enige wat Covid-19 en alle andere obstakels werkelijkheidswaarde geeft en een effect kan laten hebben, is ons geloof er in.

Zelfontwikkeling?

Een van de vervelende feiten van dit leven, voor de ego-denkgeest alias egozelf, is dat het onmogelijk is om iets te veranderen aan of voor jezelf. Het lijkt alsof we die vrijheid wel hebben, maar mijn persoonlijke ervaring en constatering (na jaren van onderzoek en contemplatie) is dat we die vrijheid niet hebben.

Er zijn verschillende redenen waarom we niet in staat zijn om iets aan of voor onszelf te veranderen. Ten eerste zijn wij niet dit lichaam-geest-systeem, dus als we in staat zouden zijn om iets te veranderen, dan zou dit niet zijn voor ons maar voor het lichaam-geest-systeem. Maar, helaas, dit lichaam-geest-systeem is een gedroomd karakter in een gedroomde realiteit en bestaat niet werkelijk; dus hoe verander je iets aan of voor iets wat niet werkelijk bestaat?

Deze eerste reden is in principe nog wel te begrijpen, maar egozelf kan en wil dat niet accepteren. Een reactie hierop kan zijn dat we toch gewoon blijven proberen er iets aan te veranderen, want het is toch maar een droom en het maakt niet echt uit, en stel dat het niet zo is, dan is het beter om het te blijven proberen; tegen beter weten in. Een andere reactie kan zijn om niets meer te doen, omdat het zinloos is, en ergens te gaan zitten met een grote spirituele glimlach op ons gezicht waarmee we laten zien hoe verlicht we zijn; eveneens tegen beter weten in.

Er is ook nog een tweede reden waarom we niets kunnen veranderen aan of voor onszelf. Die tweede reden is veel lastiger om te begrijpen en al helemaal onmogelijk om te accepteren voor egozelf. Deze tweede reden is heel simpel, overzichtelijk en bijna logisch te noemen, maar volkomen ongeloofwaardig voor egozelf en daarmee voor ons. Hij gaat als volgt:

Er is alleen eenheid. De kern van eenheid is dat afscheiding onmogelijk is. Blijkbaar is er de gedachte aan afscheiding van eenheid ontstaan en die gedachte werd als serieuze mogelijkheid gezien. Maar, omdat afscheiding onmogelijk is, werd deze afscheiding gecorrigeerd op het moment dat deze schijnbaar plaatsvond.

Dit betekent dat het leven dat wij leiden al voorbij was op het moment dat het leek te gebeuren. Elke gebeurtenis en ervaring is al doorleefd voordat we er aan begonnen, alles is al gebeurd voor het kon plaatsvinden. Dit houdt in dat het leven wat we nu denken te leven als het lichaam dat we nu denken te zijn, een mentale herbeleving is van iets wat schijnbaar heeft plaatsgevonden, is gecorrigeerd en wat dus al voorbij is. Hoe kun je iets veranderen aan of voor iets wat al voorbij is?

Tijd is een illusie binnen de Droomstaat. Het idee en de uitvoering van afscheiding van eenheid heeft schijnbaar plaatsgevonden binnen tijdloosheid en dat is waarom het is gecorrigeerd en voorbij was voor het kon plaatsvinden. Binnen tijdloosheid kan in principe niets plaatsvinden of alles gebeurt tegelijk waardoor het tegen elkaar kan worden weggesreept. Wat we als ons leven ervaren, is een projectie (geen realiteit) geprojecteerd en uitgerekt in tijd (illusie). Hierdoor lijkt het alsof er iets heeft plaatsgevonden (het verleden), er nu iets ervaren wordt en plaatsvindt (het heden) dat kan leiden tot iets wat nog moet plaatsvinden (de toekomst).

Deze projectie (illusie) in tijd (illusie) zorgt ervoor dat we geloven dat we de mogelijkheid hebben om iets te veranderen aan iets waarvan we geloven dat het nog moet plaatsvinden, maar de realiteit is dat alles al is gebeurd voor het kon gebeuren, waardoor er nooit iets is gebeurd. Het is vergelijkbaar met een film op een DVD. Wanneer we beginnen te kijken naar de film, weten we niet hoe deze eindigt en denken we dat er van alles kan gebeuren, terwijl de realiteit is dat het verhaal van de film, compleet met het einde, al vaststaat op de DVD.

Het is letterlijk onmogelijk voor het lichaam-geest-systeem onder leiding van egozelf om te geloven en te accepteren dat wat we denken dat plaatsvindt niet plaatsvindt en dat we alleen maar leven in de illusie van gebeurtenissen, geprojecteerd en uitgerekt in de illusie van tijd, waardoor er de illusie van vrije wil kan ontstaan, waardoor er het onterechte idee ontstaat dat we iets kunnen veranderen aan en voor onszelf.

Als ik het nu even op mijzelf betrek, dan is het zo dat ik begrijp dat er niets is gebeurd omdat het waanzinnige idee van afscheiding is gecorrigeerd voor het kon worden uitgevoerd. Ik weet dat dit leven van mij de projectie is van iets wat nooit heeft plaatsgevonden, waardoor het vanzelfsprekend niet te veranderen is, maar dit lichaam-geest-systeem is niet in staat om dit te accepteren. Dit zorgt ervoor dat er een strijd gaande is in dit systeem, aangezien er iets is waarvan het systeem vindt dat het moet veranderen, terwijl ik weet dat dit niet mogelijk is.

Ik weet niet wat ik hiermee aanmoet, terwijl ik heel goed weet dat ik er niets mee aan hoef te moeten. Ik hoef niets te doen, maar ik mag wel van alles doen. De oplossing is niet om niets te doen, maar wel om gewoon iets te doen zonder te denken dat dit het door mij gewenste effect zal hebben, aangezien het al allemaal is gebeurd en nooit is gebeurd.

Het is zo idioot dat, stel dat iets wat ik probeer te veranderen daadwerkelijk verandert, dan nog is dat omdat het al heeft plaatsgevonden. Niettemin gaat het denken van egozelf daarmee aan de haal en zorgt ervoor dat het systeem gaat geloven dat het niet zou hebben plaatsgevonden als de verandering niet in beweging zou zijn gezet, terwijl ook dat iets is wat al heeft plaatsgevonden voor het kon plaatsvinden.

Mijn plan — wat al heeft plaatsgevonden — is om gewoon te proberen iets te veranderen — wat al heeft plaatsgevonden — zonder te verwachten wat voor effect dit zal hebben — omdat het al heeft plaatsgevonden — op mijn leven — wat al heeft plaatsgevonden. Hoe krankzinnig is dat?

Bezig zijn en tijd vullen

Ik merk bij mijzelf dat ik voortdurend bezig ben met het vullen van de tijd, en dat is niet altijd even gezond voor het lichaam. Ik ben bezig met schrijven, met wandelen, met Facebook, met het kijken van series of YouTube filmpjes, en als ik niets meer kan verzinnen dan gaat er wel alcohol of chips of iets anders in — puur als tijdvulling.

Het lukt me meestal wel om tot een uur of vier ’s middags zonder na te denken bezig te zijn, maar daarna weet ik het niet meer en ik moet voortdurend iets doen om de tijd door te komen. Ik vroeg me deze ochtend af waarom ik dat doe, waarom kan ik niet gewoon niets doen als er niets te doen is? Ik hoef de tijd niet door te komen, want de tijd gaat vanzelf voorbij. Tik tok tik tok tot het weer een volgende dag overnieuw begint. Ik hoef daar niets voor te doen, maar doe wel voortdurend van alles.

Ik weet dat wat ik doe uiteindelijk niet altijd gezond is voor het lichaam, en toch kan ik het schijnbaar niet voorkomen. Wat is dat? Waarom is dat? Waarom doe ik dat? Als goede raad schreef ik ooit aan een vriend:

“Eigenlijk zit in alles wat we meemaken, ervaren en voelen een les… we hoeven alleen te zoeken naar wat de les is. Het voordeel is dat, als we er niet achter komen, de les gewoon nog een keer voorbij komt, en het nadeel is meteen ook dat die les weer een keer voorbij komt. Wat ik probeer te zeggen is: je weet het antwoord al.”

Ik ben altijd erg goed in goede raad geven, maar vergeet daarbij soms wel eens dat we allemaal kleine afsplitsingen zijn van één kolossale Egozelf en dat we eigenlijk altijd alleen maar tegen onszelf aan het praten zijn. Dus wanneer ik iemand goede raad geef, dan geef ik mijzelf goede raad. Wellicht wordt het tijd om eens wat meer naar mijzelf te luisteren?

Dus wat is de les voor mij? Er is blijkbaar een angst om niets te doen en ‘niets doen’ zou in feite inhouden dat ik het leven voorbij laat gaan zoals het gaat; dat ik de tijd laat voortmodderen zoals het moddert. Waarschijnlijk ben ik — of eigenlijk Egozelf — onbewust bang dat er dan iets gaat gebeuren of dat er juist iets niet gebeurt wat volgens mij — eveneens onbewust — zou moeten gebeuren. Blijkbaar heb ik het stuur nog niet zo volledig losgelaten als ikzelf dacht.

En natuurlijk wil Egozelf dat ik doorga en bezig blijf, al was het alleen maar met denken. Egozelf is doodsbang voor absolute vrije tijd waarin letterlijk niets wordt gedaan en Egozelf blijft het lichaam aansturen om door te gaan, ook als dit ten koste van datzelfde lichaam kan gaan. Er mag niet stil worden gestaan, want dan zou er zomaar opeens gezien kunnen worden dat het niet uitmaakt of ik iets wel of niet doe, of ik überhaupt iets doe. De tijd gaat sowieso vanzelf voorbij en alles wat niet gedaan wordt kan niet worden gemist omdat het niet gedaan wordt en dus niet bestaat. Iets wat niet bestaat kan nooit worden gemist.

Nu is het natuurlijk niet de bedoeling dat ik opeens beslis om, wanneer ik klaar ben met wat ik te doen heb, helemaal niets te doen. Want dat zou iets doen zijn, namelijk ‘niets’ doen. Het enige wat ik kan doen is zien hoe het mechanisme werkt en zien dat ik dus blijkbaar bang ben voor de leegte dat ‘niets doen’ is. Mij hier bewust van zijn en accepteren dat het blijkbaar zo is, kan er voor zorgen dat het stopt omdat het iets is wat ik niet wil.

Zolang ik niet weet wat ik niet wil, kan dat niet worden gezien als iets wat ik niet wil en kan er niet de mogelijkheid ontstaan waarin er gestopt wordt met doen wat ik niet wil. Maar dat wat ik niet wil — zoals de dingen die schadelijk zijn voor het lichaam — wordt gepresenteerd en gezien als iets wat ik wil doordat Egozelf mij laat geloven dat het mijn beslissing is. Het is de perfecte camouflage, maar als gezien wordt dat het een camouflage is, dan kan het ’t niet meer camoufleren.

Pauw in Kalkoenland

Af en toe voelt het bestaan op aarde, mijn aanwezigheid in de Droomstaat, alsof ik de enige volwassene ben in een kleuterklas terwijl alle kleuters mij zien als gelijkwaardig aan hen. Dit klinkt heel erg arrogant en misschien zelfs denigrerend, dat snap ik, maar zo bedoel ik het niet.

Ik bedoel alleen te zeggen dat, als jij de enige pauw in een wereld vol kalkoenen bent, dan ben jij degene die lelijk is en ben jij de vreemde eend in de bijt en ben jij de uitzondering op de regel. Niettemin zal de tekst die ik nu ga schrijven soms arrogant en soms denigrerend overkomen, maar dan alleen bij de kalkoenen. Ik vermoed dat elke pauw precies begrijpt wat ik bedoel.

Ik merkte afgelopen vrijdag weer eens hoeveel energie het soms kost om normaal mee te doen met de kalkoenen, puur en alleen omdat ik een gesprek mocht hebben met een andere pauw. Deze pauw, Richard, heeft de Droomstaat doorzien, hij heeft dat veel sneller gedaan dan ik, en we begrijpen allebei wat ‘dit hier’ is en wat wij zijn en hoe het leven is als pauw in Kalkoenland.

Hierdoor vindt een gesprek letterlijk moeiteloos plaats. Elk woord dat we gebruiken wordt ook begrepen zoals het bedoeld is. Er wordt niet iets anders van gemaakt of verbasterd tot iets wat het niet is. Door het wegvallen van de moeite die ik onbewust en vanzelfsprekend altijd moet doen om te kunnen functioneren in een grote stad, merk ik pas hoeveel moeite dat is. Het is net als met zwaartekracht. Je weet niet wat zwaartekracht met je doet tot je gewoon een keer in een antizwaartekrachtkamer gaat zitten.

Hier moet ik mij even nader verklaren, want nu klinkt het alsof ik het heel erg vreselijk vind om me te bewegen in de grote stad waar ik me toch veelal begeef tussen mensen die ik leuk en interessant vindt. Ik vind het niet vreselijk en het is ook niet extreem vermoeiend, maar het feit is wel dat ik mij aanpas aan de omgeving terwijl een groot deel van omgeving geen moeite doet om zich aan te passen aan mij. Er wordt van mij verwacht dat ik interesse toon in wat anderen leuk vinden terwijl het overgrote deel van de mensen om me heen geen interesse toont in wat mij beweegt.

Uitzonderingen daargelaten, natuurlijk, en ik hoop dat die mensen weten dat zij een uitzondering zijn. Een graadmeter daarin is in hoeverre ik bereid ben te praten over wie of wat ik ben (of denk te zijn) en hoe ik deze realiteit ervaar. Als ik daarover open met je praat, ongeacht hoe gestoord dat klinkt, dan vertrouw ik je en schat ik je waarschijnlijk hoger in dan jij jezelf inschat en dan is er geen reden om je aangesproken te voelen door deze tekst.

Maar niet alleen op dat punt was de ontmoeting met Richard verhelderend. Richard kwam met een idee naar me toe, een project om samen aan te werken, en dat vroeg van mij om bij mijzelf na te gaan wat ik wil en hoe ik mijzelf zie als pauw in een wereld vol kalkoenen. Nogmaals, minus de uitzonderingen, en eveneens nogmaals, de kalkoenen zijn ‘de standaard’ en een pauw is de vreemde en wellicht gestoorde idioot. Je moet tegenwoordig zo op je woorden passen, voor je het weet heb je een boze meute met hooivorken voor de deur staan die je op de brandstapel willen smijten.

Ik merkte dat ik nog in de oude modus opereerde waarin ik graag mensen wilde laten zien wat ‘dit hier’ is en in hoeverre dat onwaar is. Ik wilde mensen helpen om wakker te worden door ze te laten zien dat ze wakker kunnen worden en ze te laten zien hoe ze dat zouden kunnen doen. Dit was de modus waarin ik de website www.autolyse.nl schreef en publiceerde, maar dat is alweer meer dan vijf jaar geleden.

Ik realiseerde me dat die oude modus van mensen te helpen door hen te vertellen wat ‘dit hier’ is en wat zij zijn, door hen er op te wijzen wat dit niet is en wat zij niet zijn, aan het begin van dit jaar volledig was weggevallen. Het was daarvoor al stukken minder geworden, maar begin januari was het volledig verdwenen. Dit werd door dit lichaam-geest-systeem ervaren als een gemis, het was iets kwijt, en dat leverde een gevoel van richtingloosheid op waar ik een week lang niets mee kon.

Doordat de ooit ervaren noodzaak om mensen te ‘onderwijzen’ over de Droomstaat is weggevallen, merk ik ook dat de moeite die ik moest doen om mij te bewegen in Kalkoenland drastisch is verminderd. Die ooit ervaren noodzaak om te ‘onderwijzen’ kwam voort uit het idee of het gevoel dat dit leven anders zou moeten zijn en dat het voor de kalkoenen veel beter zou zijn als ze zich zouden realiseren dat ze in werkelijkheid allemaal pauwen zijn, maar het is niet aan mij om dat te beslissen en niet aan mij om daar iets aan te veranderen.

Bovendien, het feit dat ze denken en geloven dat ze kalkoenen zijn verandert niets aan het feit dat ze werkelijk pauwen zijn die alleen maar ten onrechte denken en geloven dat ze kalkoenen zijn. Niet elke pauw die denkt dat hij een kalkoen is zal gaan inzien dat hij of zij in werkelijkheid een pauw is, en dat hoeft ook niet. Het is niet mijn taak om iedereen wakker te schudden.

Het is niet mijn taak om de Droomstaat nog verder in kaart te brengen en iedereen ervan te overtuigen dat dit het dromen van een droom is — hoewel het boek waaraan ik momenteel werk daar nog wel over gaat, maar dat is materiaal wat ik al geschreven heb en waarmee ik dat hoofdstuk mooi kan afsluiten. Ik heb het gevoel dat mijn functie als schrijver nu eerder ligt in het laten zien hoe het is om Kalkoenland te zien vanuit het pauw-perspectief en deze ‘Frits Snips’ weblog was in feite al de eerste stap in die richting.

Niettemin nodig ik iedereen die vragen heeft over het ontwaken in of uit de Droomstaat, of vragen heeft over hoe het is om een pauw in Kalkoenland te zijn, of denkt dat ik informatie kan verschaffen om te helpen bij de zoektocht, mij een E-MAIL te sturen. Ik zal dan natuurlijk mijn best doen om je op gang te brengen of te houden.

Maar ook voor mij houdt het hier niet op, er is altijd verder. Het enige wat dit wegvallen van de noodzaak om mensen te helpen of te ‘onderwijzen’ mij oplevert als lichaam-geest-systeem is nog meer rust en nog mee vrijheid om lichter te reizen door de ongekende krankzinnigheid van deze compleet gestoorde droomwereld.

Mijn 2020

Allereerst: Gelukkig Nieuwjaar! Ik wens iedereen een prachtig 2020 toe en dat iedereen maar mag vinden waarnaar hij of zij op zoek is. Het is inmiddels dag twee van het nieuwe jaar en het is weer tijd om gewoon door te gaan met wat ik vorig jaar ook deed.

Dat is in feite wat volgens mij iedereen doet, gewoon doorgaan op de oude voet. We maken ons misschien even wijs dat het in het nieuwe jaar allemaal anders zal zijn en dat we het allemaal anders gaan doen, maar slechts weinigen zullen werkelijk het roer volledig omgooien; voor zover dat mogelijk of werkelijk zinvol is. Ook ik ben daar geen uitzondering op, hoewel misschien op het gebied van het roer omgooien, aangezien ik het roer heb losgelaten.

Ik pak zo zoetjes aan weer mijn bezigheden op. Komende vrijdag, dat is op dit moment dus morgen, begin ik weer met mijn vrijwilligerswerk in ARTIS. Tot 18 januari is er op donderdag, vrijdag en zaterdag de mogelijkheid om in een donkere dierentuin rond te wandelen en vrijwilligers houden dan een oogje in het zeil en geven antwoord op vragen. Dat ga ik morgen doen, omdat ik dat heel erg leuk vind om te doen.

Daarnaast werk ik aan materiaal dat wellicht ooit een boek gaat worden. Ik doe dit omdat ik plezier beleef aan het werken met teksten. Ik vind dat in feite het leukste dat er is. Natuurlijk maak ik me wijs dat het ook belangrijk is of een doel dient, maar dat is niet werkelijk ergens op gebaseerd. Net doen alsof wat je doet belangrijk is voor jezelf of voor andere mensen, of gewoon voor het bedrijf waar je werkt, is noodzakelijk voor het actiefiguur om bezig te blijven. En op zich is bezig blijven niet noodzakelijk, maar het lijkt er op dat de tijd daardoor sneller voorbij gaat en een hele dag niets doen is gewoon dodelijk saai.

Verder schrijf ik voor deze blog en ik maak me wijs dat het schrijven voor deze blog iets toevoegt aan het leven van de mensen die dit lezen. Ook hiervoor heb ik geen enkel bewijs, maar dat maakt niet uit. Dit hele leven is het dromen van een droom en ikzelf, als het actiefiguur Frits, ben een gedroomd karakter in die gedroomde werkelijkheid. Niets van dit alles is waar en niets is ooit gebeurd, maar schijnbaar gebeurt er van alles en waarom zou je dan niet net doen alsof het wel ergens over gaat?

Ik maak mezelf wijs dat wat ik doe ergens nut voor heeft. Ik maak mezelf wijs dat ik beslissingen kan nemen en dat er iets bereikt kan worden. Wat dat is en of iets wel of niet lukt doet er niet toe, omdat ik weet dat het niet waar is en alles letterlijk nonsens is. Ik kan er voor kiezen om me ontzettend druk te maken over dat alles zinloos en doelloos is, maar ik kan ook gewoon net doen alsof het zinvol is en een doel dient, terwijl ik me er volledig van bewust ben dat ik mijzelf van alles wijs maak wat niet waar is.

It’s a joke! Dit alles is het uitspelen van een geloof in het idiote idee dat iets afgescheiden van eenheid kan bestaan en vervolgens zijn we vergeten om daar om te lachen. Dit betekent niet dat je moet stoppen met mee te doen, maar dat je gewoon door moet gaan met het leven en alleen maar hoeft te zien dat het een idioot idee is. Het lachen komt dan vanzelf wel.

Ik doe van alles waarvan ik me wijs kan maken dat het tot iets kan leiden. Wat dat is weet ik niet en daar houd ik me ook niet mee bezig. Ik doe van alles, maar stuur niets. Ik blijf dat doen zolang de financiën dit toelaten en wanneer het geld op is zal ik iets anders moeten verzinnen of er komt opeens iets langs dat het schijnbare probleem op een magische manier oplost… maar dat zien we dan wel weer.

Als laatste wil ik iedereen meegeven dat het leven niet ingewikkeld of zwaar is, maar dat wijzelf dit leven ingewikkeld en zwaar maken. Wij geven alles alle waarde en betekenis die het heeft. Je kunt het serieus nemen en er onder lijden, of je kunt het zien voor wat het is: een idioot idee waarom we zijn vergeten te lachen. Hoe ingewikkeld of zwaar kan iets zijn als het in essentie niet werkelijk bestaat?

Wat het leven is

Zo aan het einde van het jaar lijkt me een mooi moment om eens te bekijken wat dit leven op aarde nou werkelijk is. Dit staat los van wat wij denken dat dit leven is en ook los van wat al die wetenschappers denken dat dit leven is.

Ik moet beginnen met een analogie, en wel de analogie van het dromen. Wanneer je in bed ligt en gaat slapen, bestaat er de kans dat je gaat dromen. Althans, dat is wat jij jezelf, achteraf, wanneer je ontwaakt, wijs maakt. Jijzelf bent niet gaan dromen, maar dromen is iets dat als activiteit ontstaat als gevolg van de diepe slaap. Je bent niet in bed gaan liggen met het idee ‘nu ga ik dromen’, maar je viel in slaap en daar was opeens de schijnbare activiteit ‘dromen’.

Tijdens het dromen ontstaat er een wereld die voorheen niet bestond met daarin een ‘held’ die verdacht veel op jou lijkt. Die ‘held’ is gecreëerd naar het evenbeeld van de bron waarin het dromen gebeurt en jij, als die bron, identificeert jezelf met die ‘held’ van de droom. Niet dat jij daadwerkelijk die ‘held’ bent, want jij, als de bron, ligt in diepe slaap in bed. In feite lig je in coma terwijl het dromen gaande is in jou.

De ‘held’ van de droom maakt van alles mee in een gedroomde wereld waarvan hij denkt en gelooft dat die werkelijkheid is en los van hem staat. Alles wat er in deze wereld gebeurt overkomt hem en heeft effect op hem, en hij, als de ‘held’ van de droom, moet zich beschermen en weren tegen deze buitenwereld. Dit blijft zo tot jij ontwaakt uit je coma, waarna de droom misschien als herinnering blijft bestaan maar niet als daadwerkelijk plaatsgevonden realiteit. Er is letterlijk niets gebeurd.

Het is weliswaar mogelijk om de ‘held’ tijdens het dromen van de droom zich in de droom te laten realiseren dat de realiteit waarin hij zich bevindt het dromen van een droom is. Dit noemen we ‘lucide dromen’. In plaats van dat de gedroomde buitenwereld de ‘held’ van de droom overkomt en beïnvloedt, kan de ‘held’ van de droom in de droom ontwaken en het dromen beïnvloeden. Het dromen overkomt hem niet meer, maar hij overkomt het dromen.

Omdat jij jezelf als bron in coma identificeert met deze ‘held’, geloof je wanneer je wakker wordt uit je coma dat jij de droom hebt kunnen manipuleren en dat jij ‘wakker’ was in de droom, terwijl het alleen maar de ‘held’ in de droom was, het personage dat tijdens het dromen naar jouw evenbeeld is geschapen, dat ‘wakker’ was in de droom en de droom kon manipuleren. Jijzelf lag nog steeds in coma en was niet in staat om iets te doen of iets te willen en je zal het gebeuren pas claimen wanneer je ontwaakt uit die coma.

Dat is wat het leven is, een gedroomd verhaal binnen een bron, en net zoals jij niet je droom droomt, zo ook droomt die ‘bron’ niet het gedroomde verhaal dat schijnbaar of blijkbaar in die ‘bron’ verschijnt. Het verschil tussen de analogie en de werkelijkheid is dat jij in de analogie van de nachtelijke droom ontwaakt als persoon, als ‘iets’, die zich de droom wellicht herinnert en zich dan bewust is van het gedroomde verhaal, terwijl de ‘bron’ in de werkelijkheid niet ‘iets’ is.

Dit houdt in dat in werkelijkheid jij als de ‘held’ van de droom alleen kan ontwaken in de droom en daarmee het dromen om kunt vormen tot lucide dromen. Dit betekent dat de buitenwereld niet iets is dat jou overkomt of effect heeft op jou, maar dat jij de buitenwereld overkomt en dat jij beslist wat het is. Jij hebt dan effect op de buitenwereld omdat die buitenwereld precies hetzelfde is als wat jij bent: het gedroomde in een gedroomd verhaal.

Dit, het ontwaken in het dromen, waarna jij als ‘held’ van de droom ziet wat dit leven werkelijk is, namelijk: het dromen van een droom, is de enige mogelijkheid om volledig mentaal-volwassen in deze schijnbare realiteit te staan. Pas dan zie je wat is in plaats van wat niet is, of liever gezegd, je ziet wat niet is als iets wat niet is in plaats van iets wat is. Het dromen houdt niet op, maar je wordt niet meer in de maling genomen dat het een werkelijke harde realiteit is die werkelijk in positieve of negatieve zin daadwerkelijk effect op je kan hebben, omdat je weet dat het alleen maar dromen is.

Vanzelfsprekend kan er ontwaakt worden uit de droom, maar aangezien ‘de bron’ niet ‘iets’ is, is er niet iets dat ontwaakt uit de droom en is er niet iets dat zich achteraf bewust kan zijn van dat er schijnbaar gedroomd is en kan er niet worden vastgesteld dat er ooit iets is gebeurd. Voor jij als gedroomde ‘held’ binnen het dromen is ontwaken uit de droom letterlijk het absolute einde van jouw verhaal, niet omdat je dan ophoudt te bestaan, maar omdat je nooit hebt bestaan en omdat er nooit werkelijk iets is gebeurd.