Onpersoonlijk leven

Hoe doe je dat, onpersoonlijk leven? Het antwoord op die vraag is dat je dat niet doet, maar dat het zo is. Het leven is onpersoonlijk, het is altijd onpersoonlijk geweest en zal dat altijd zijn. Het enige ‘probleem’ is dat we denken dat we een persoon zijn en in een dualistische wereld leven. Vanuit dat perspectief overkomt alles ons ‘persoonlijk’ en doen wij ‘persoonlijk’ van alles en nog wat ten opzichte van al die anderen.

Nu zit er een groot verschil tussen weten dat het leven onpersoonlijk is en ervaren dat het leven onpersoonlijk is; letterlijk een wereld van verschil. Het ‘weten’ komt altijd voort uit de ego-denkgeest, aangezien er een persoon is — ik — die het weet. Misschien was er een onpersoonlijk helder moment, maar zodra we iets beweren te weten, is het geconfisqueerd door de ego-denkgeest Het ‘ervaren’ dat het leven onpersoonlijk is, daarentegen, wordt niet zozeer ervaren door een persoon, maar eerder ervaren in de denkgeest.

Dit is vaag, dat begrijp ik, maar hopelijk vind ik gaandeweg de woorden om het iets concreter te maken. Het heeft vanzelfsprekend te maken met de realisatie — wat weer iets anders is dan ‘het ontdekken’ of ‘ het uitgevogeld hebben’ — dat ik niet dit lichaam ben, maar iets anders wat hier aan voorafgaat. Dat is iets wat ik al heel lang weet (ego-denkgeest) en lang geleden heb ontdekt en uitgevogeld (ego-denkgeest).

Sinds kort is er de ervaring dat de realisatie (dat ik niet dit lichaam ben) er werkelijk is. Die realisatie wordt niet gedaan door ego-denkgeest, niet als een bedenksel van het brein, maar vindt spontaan plaats in wat ik ben: denkgeest. Hierdoor is het overduidelijk dat het weten en het ontdekken en het uitvogelen zich allemaal in de droom afspeelt en dat het realiseren buiten de droom plaatsvindt. Anders gezegd, op aarde onder leiding van de ego-denkgeest willen we weten, ontdekken en uitvogelen, maar in de denkgeest kan worden gezien en gerealiseerd dat ‘iets’ zo IS. Opnieuw, letterlijk een wereld van verschil.

Wanneer gezien en gerealiseerd wordt dat ik niet dit lichaam ben, maar denkgeest, dan kan worden gezien dat mij als lichaam op aarde niets overkomt dat ik als denkgeest niet zelf heb besloten of gekozen. Dat is een confronterende realisatie van complete verantwoordelijkheid voor letterlijk alles wat er zich binnen mijn directe ervaring als personage op aarde afspeelt — niets en niemand uitgesloten. Hierbij is het van belang dat we ‘verantwoordelijkheid’ niet gaan verwarren met ‘schuld’; niemand is ooit schuldig.

Ter verduidelijking: denkgeest is het schijnbare deel van Eénheid dat gelooft dat het zich heeft kunnen afscheiden van Eénheid. Lees hiervoor: Realiseren en herinneren en Gesprek met ‘Sandra’.

Ik, als denkgeest, en ik alleen, projecteer mijn geloof in afscheiding van Eénheid in de vorm van een wereld vol afgescheiden en losstaande objecten en fragmenten. Ik doe dat door voor de ego-denkgeest te kiezen, die alleen maar kan denken in verdeel en heers, in zwart en wit, in losstaande elkaar bedreigende fragmenten, in schuld en boete, en dat is de wereld die ik zie en ervaar. IK doe dat en niet de mensen of de situaties om mij heen zoals ik die schijnbaar ervaar als mens.

Doordat IK mij nu — als denkgeest— realiseer dat IK de wereld maak zoals die ervaren wordt door mij en dat IK alles wat gebeurt mijzelf — als denkgeest in de vorm van het lichaam — aandoe door voor de ego-denkgeest te hebben gekozen, kan ik — als denkgeest — beslissen om opnieuw te kiezen. Deze keer niet voor de ego-denkgeest, omdat de ego-denkgeest nooit heeft geleverd wat het beloofde en vooral heeft laten zien dat het er een puinzooi van maakt, maar tegen de ego-denkgeest.

Ik zag dat als een duidelijke streep in het zand, tot hier en niet verder, en vanaf dat moment ervaar ik mijn schijnbaar bestaan als ‘mens’ op een onpersoonlijke manier. Ik vind het nog lastig om te beschrijven hoe dat er in de praktijk uitziet, omdat het ten eerste nog heel vers is (een dag of 5) en omdat het vreemd genoeg niet heel erg bijzonder is. Bovendien is het nog te vroeg om vast te stellen of dit tijdelijk is — zoals de verlichtingservaringen die ik in het verleden heb gekend — of dat dit in grote lijnen zo blijft.

Ik houd jullie vanzelfsprekend op de hoogte.

Auteur: Frits Snips

Frits is geboren op 19 september 1965 en sindsdien woonachtig in Amsterdam, Nederland. Middels Spirituele Autolyse en Een Cursus In Wonderen doet hij zijn best om zichzelf, de wereld en het leven te doorgronden.

6 gedachten over “Onpersoonlijk leven”

  1. Dag frits , ik heb een vraag die me bezig houdt. Vroeger had ik eens een ervaring van grote zelfliefde en een uitbreidende liefde voor iedereen. Ik kon mezelf iedere dag omhelsen , zo graag zag ik mezelf. Dat was voorwaardelijke liefde want toen ik plots niet meer die gedroomde persoon was waar ik zo naar verlangde, omdat ik plots weer iets deed die ik niet goedkeurde, viel de zelfliefde weg. Ik lees eciw, doe veel vergevingswerk, en naar mijn gevoel is er geen dieter meer aanwezig. Ik ben die stille liefdevolle aanwezigheid. Wat ik wel niet ervaar is die zelfliefde die ik toen voelde. Dat graag zien van mezelf en anderen. Ik voel wel de liefde van god voor zijn geliefde zoon. Het ontroert me en ik ben veel zachter geworden dan vroeger. Ik voel me onthecht van de wereld maar ervaar er geen aversie voor. Hoe zit het eigenlijk met de zelfliefde van de persoon, als de persoon wie je dacht te zijn wegvalt ? Na vergevingswerk blijft er gewoon niets persoonlijks over, geen enkele dualiteit. In eciw wordt er gesproken over zelfliefde omdat je de volmaakte zoon bent. Maar die is toch niets persoonlijks? Hoe moet ik dit zien? Hoe zou de ervaring dan zijn met het ware zelf, het allesomvattende die je bent? Voel je dan nog liefde voor de fysieke persoon die je in de spiegel ziet? In les 139 staat er. Ik aanvaard de Verzoening voor mijzelf,
    want ik blijf zoals God mij geschapen heeft. Dat ik mezelf mag accepteren zoals ik ben, omdat ik de volmaakte zoon ben. Maar als de persoon wegvalt, hoe ben je dan als zoon? De liefdevolle aanwezigheid in liefde met god en omgekeerd, 1 met god?
    Ik denk dat mijn ego op die manier nog wil bestaan , door die vraag te stellen. Wat vind jij ervan frits? Dank je

    Like

    1. Hi Dieter. Je verwart niveaus, je verwart het metafysische niveau met het droomstaat niveau. De Zoon van God (of liever gezegd, Gods Zoonschap) is niet ons lichaam, niet wij als de persoontjes die we lijken te zijn in deze droomstaat. Dieter is niet de Zoon van God, Dieter is een personage in de droom, gecreëerd vanuit de keuze voor de ego-denkgeest.

      Gods Zoonschap is de onpersoonlijke uitbreiding van God en dat is wat wij zijn en wat alles is als eenheid, en dat heeft niets te maken met wat jij of ik hier in de droom denken dat we zijn. In de eenheid van God zijn er geen losse delen, want dan zou het geen eenheid meer zijn. Die eenheid is Liefde, die eenheid is God, die eenheid is alles en dat is wat wij zijn.

      Zelfliefde op het niveau van Dieter is altijd vanuit ego, omdat de wereld zoals we die ervaren een creatie van de ego-denkgeest is. Die aardse zelfliefde valt uiteindelijk weg omdat er geen “zelf” is om lief te hebben, bovendien is het nooit echt liefde geweest. Dus in principe ben je op de goede weg op weg naar huis, alleen ego schreeuwt waarschijnlijk nog in je hoofd dat je van jezelf als persoontje Dieter moet houden. Dieter is er niet omdat Dieter er nooit is geweest.

      De zelfliefde waarover in ECIW wordt gesproken, is de liefde voor dat wat je werkelijk bent… en dat is de Liefde of Vrede van God; de eenheid van God; de Zoonschap van God; de uitbreiding van God. In feite is de zelfliefde waar ECIW het over heeft de liefde voor de eenheid die je nooit hebt verlaten omdat jij die eenheid BENT. Eenheid is God, God is Liefde, en dat is wat jij bent… alleen niet als Dieter.

      Like

  2. Wat ik wel nog ervaar is dwangneurose. Ik heb dat al vanop jonge leeftijd. Eerst waren het dwanghandelingen, dat heb ik afgeleerd. Nu zijn het nog dwangedachten. Maar gelukkig niet zo veel meer aanwezig zoals vroeger. Ze komen als ik tot de eenheid wil komen, los van deze ego wereld. En wie wil tot eenheid komen? Jaja ego haha.
    De focus die ik nodig heb om ze tot rust te brengen, dat ik niet van deze wereld ben en dat ik geen ocd kan hebben , vermoeid me af en toe wel. Maar dat is ook weer vanuit het ego , proberen niets te zijn.
    Overgave is momenteel niet makkelijk met ocd.

    Like

    1. Probeer zoveel mogelijk alleen maar te zien en je te realiseren dat die gedachten er zijn, zonder je er tegen te verzetten. Merk op dat het gebeurt en zeg tegen jezelf “daar ga ik weer”. Het kan ook helpen om jezelf een beetje uit te lachen omdat je die gedachten weer hebt, en vergeef jezelf dan voor die gedachten, omdat je weet dat ze niet waar zijn.

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Maak je website op WordPress.com
Aan de slag
%d bloggers liken dit: