Hoe verander je de wereld?

Ik kom toch elke keer weer bij het volgende terecht: De realiteit die je ervaart is een externe projectie van een innerlijke conditie. Het is een zin uit Een Cursus in Wonderen die ik voor mijn gemak hier geparafraseerd heb. Iedereen kan quotes uit zijn hoofd leren, maar de kunst is om het je eigen te maken zodat het daadwerkelijk iets voor of met je doet.

De realiteit die je ervaart is een externe projectie van een innerlijke conditie. Om dit goed te begrijpen moeten we weten wat er met 1: ‘de realiteit’; 2: ‘externe projectie’; en 3: ‘innerlijke conditie’ precies wordt bedoeld.

  1. De realiteit die ik ervaar is de wereld die ik zie, inclusief mijzelf als lichaam. Die wereld, inclusief mijzelf als lichaam, is, zoals de zin ons vertelt, een externe projectie.
  2. De externe projectie is iets dat wordt geprojecteerd op iets wat niet die projectie is. Zoals een film wordt geprojecteerd op een scherm, waarbij het scherm niet de film is.
  3. De innerlijke conditie is hetgeen dat geprojecteerd wordt en dat is iets dat bestaat voor hetgeen dat de projectie projecteert. Je zou het kunnen zien als de film die door de projector wordt geprojecteerd op het scherm.

Die innerlijke conditie is niet de conditie van het lichaam dat we denken te zijn, want het lichaam is een deel van de realiteit die ontstaat dankzij het samenspel tussen projector en scherm. De innerlijke conditie bevindt zich in de denkgeest van waaruit de projectie — lichaam, ego, wereld, de ervaren realiteit — geprojecteerd wordt op het blanco canvas van wat we de ‘echte wereld’ zouden kunnen noemen. De echte wereld is de wereld zoals die is zonder onze perceptie van de projectie, of, anders gezegd, het scherm zonder de film.

Het volledig begrijpen van de zin ‘De realiteit die je ervaart is een externe projectie van een innerlijke conditie’ laat mij ten eerste inzien dat het absoluut zinloos is om iets in of aan de geprojecteerde wereld en realiteit te veranderen. In een bioscoop loop ik, wanneer de film die ik zie mij niet bevalt, ook niet naar het filmscherm om daar iets te veranderen aan het verhaal, want het is alleen maar een projectie op een scherm.

Ten tweede laat het mij zien dat het even zinloos is om iets te veranderen aan het lichaam dat ik binnen deze geprojecteerde realiteit als ‘mijzelf’ ervaar. Dat lichaam is als de lens van de projector die de film projecteert en iedereen snapt, dat als je de lens van de projector aanpast, of zelfs vervangt door een andere lens, of mooier maakt met allemaal toeters en bellen, het verhaal van de film niet verandert.

En ten derde laat het me zien dat de enige plek waar ik iets aan de projectie kan veranderen, waar ik iets aan die innerlijke conditie kan doen die de oorzaak is van de projectie van mijn ervaren realiteit, zich voor de projector bevindt en dus voor het lichaam dat ik geloof te zijn, en dan kom je uit bij wat Een Cursus in Wonderen ‘de denkgeest’ noemt.

Om de allegorie van de bioscoop te gebruiken, de enige manier om het verhaal dat op het filmscherm wordt geprojecteerd te veranderen is niet door het beeldscherm te veranderen, niet door de projector te veranderen, maar door de film te veranderen. Dit betekent niet dat je de projectie op het scherm links laat liggen of gaat negeren, zoals zoveel non-dualisten doen, maar dat je de projectie tot je neemt zodat je het kunt gebruiken.

Om te weten hoe en waar ik het verhaal van de film wil veranderen, om te weten wat er mis is met het verhaal, moet ik de film eerst zien. Met andere woorden, ik moet mijn leven binnen de geprojecteerde realiteit leven en doorstaan zodat ik dat kan gebruiken om te zien wat de innerlijke conditie is van de denkgeest.

Alles wat ik ervaar, alles wat er om mij heen gebeurt, is mijn perceptie en interpretatie van de projectie van de innerlijke conditie van de denkgeest. Wanneer ik daarnaar kijk en alles tot mij neem, dan levert dat gevoelens en emoties op en die kan ik gebruiken. Door de tijd te nemen deze gevoelens en emoties te voelen, kan ik ze gebruiken om terug te keren naar eenheid, wat de denkgeest is. Daar, in die denkgeest, in die eenheid, kan de innerlijke conditie, middels het ‘zitten’ met de emoties en gevoelens, opgelost worden waarna de projectie — de wereld en de realiteit — anders kan worden ervaren.

De energie die deze wereld en realiteit in stand houdt, wat in feite de projectie in stand houdt, is de angst om het bovenstaande gegeven, dat de realiteit die je ervaart een externe projectie van een innerlijke conditie is, volledig te omarmen. Het is de angst om volledig te omarmen dat je niet bent wat je denkt te zijn, het is de angst om niet te bestaan en nooit te hebben bestaan, en dat wordt op het scherm van de wereld geprojecteerd als doodsangst.

Het maakt niet uit of die angst wordt geprojecteerd in de vorm van angst voor daadwerkelijk dood te zijn of in de vorm van angst voor de misschien pijnlijke manier waarop we doodgaan, of zelfs in de vorm van angst dat mensen om ons heen doodgaan. Het is allemaal dezelfde angst die er voor zorgt dat we niet in staat zijn om volledig terug te herinneren naar éénheid, dezelfde angst waardoor we niet in staat zijn om te kijken naar de innerlijke conditie en precies dezelfde angst die er voor zorgt dat er nooit iets verandert aan de projectie op het scherm.

Misschien overbodig, maar nog één keer de samenvatting. Als je iets wilt veranderen aan de wereld waarin je leeft, of iets wilt veranderen aan jezelf, dan kan dat alleen door de innerlijke conditie in de denkgeest te veranderen, net zoals je het verhaal op het filmscherm niet verandert door het scherm of de projector te veranderen, maar door de film te veranderen.

Hiervoor moet je onderzoeken waarom je die innerlijke conditie gelooft en voor waar aanneemt. Het absolute geloof in de waarheid van die innerlijke conditie is de enige voorwaarde voor de projectie van die innerlijke conditie als een externe realiteit. Onderzoek kan openbaren op welke aannames het is gebaseerd, welke verhalen je voor waar hebt aangenomen en gebruikt om je persoonlijkheid te fabriceren die weer verantwoordelijk is voor de manier waarop je de realiteit en de wereld om je heen waarneemt, interpreteert en ervaart.

Dit zelfonderzoek — niet naar de zelf die je denkt te zijn, niet naar het lichaam of de geest, maar naar de zelf als denkgeest, naar dat wat je werkelijk bent, dat wat vooraf gaat aan de projectie — kan leiden tot de conclusie dat alles is gebaseerd op valse aannames. Dat is waar de doodsangst vandaan komt. Die doodsangst wordt door de egodenkgeest gebruikt om te voorkomen dat jij dit onderzoek werkelijk oprecht en volledig gaat doen en houdt zo de externe projectie in stand als een daadwerkelijk bestaande externe realiteit.

Covid-19 – Corona

Ik vraag me af of ik iets moet zeggen over Covid-19, zoals de ziekte veroorzaakt door het Corona virus officieel heet. Ik moet toegeven dat de ziekte of het virus mij persoonlijk niet zo heel erg boeit, en als ik mensen die ik ken spreek, dan blijken ook zij er niet zo heel erg wakker van te liggen. Maar als ik naar het nieuws in de media kijk, dan lijkt het alsof de zombie apocalyps is uitgebroken en we allemaal op het randje van uitsterven staan.

Ik ga hieronder beschrijven hoe ik het zie en ervaar. Het is niet mijn bedoeling om iemand ergens van te overtuigen of toe aan te zetten. Het is niet gebaseerd op wetenschappelijk onderzoek of statistieken. Dit is hoe ik het zie vanuit mijn perspectief en je mag het er mee eens zijn of niet, daar lig ik verder niet wakker van. Ik trek, zoals altijd, gewoon mijn eigen plan.

Ik zie Covid-19, wat ik een waardeloze naam vind voor een ziekte, niet anders dan elke andere ziekte. In feite zie ik het krijgen van Covid-19 niet anders dan geraakt worden door bliksem, neergestoken worden door een verward iemand, afgeschoten worden door een overvaller, gewond raken door een ongeval, van een trap af vallen of een hartaanval, kanker of diabetes krijgen — en elk van deze voorbeelden eisen per dag meer slachtoffers dan Covid-19.

Alles wat een mens kan overkomen, alles wat een mens kan oplopen en alles wat een mens kan doden, zie ik persoonlijk als ‘gedoe dat gebeurt’ — of zoals de Belgen zeggen: SHIT HAPPENS! Bovendien gebeurt het alleen in de Droomstaat, maar dat klinkt al snel alsof ik het geheel ontken en dat is zeker niet het geval. Ik erken alles wat ons schijnbaar overkomt en kan overkomen, maar ik zie het wel in het, naar mijn mening, meest objectieve perspectief: het volwassen perspectief.

Dit volwassen perspectief vertaalt de Droomstaat — wat de meeste mensen ‘het leven op aarde’ noemen — naar een onpersoonlijk en overzichtelijk iets. Daar waar de meeste mensen denken in kansberekening… ‘Als ik elke dag goed mijn handen was, andere mensen geen hand geef, een mondkapje draag of gewoon thuis blijf, dan verminder ik de kans dat ik Covid-19 krijg met 40%!’ … zie ik het simpelweg als volgt: ik loop Covid-19 op of ik loop het niet op.

Alles hier op deze schijnbare aarde is dualistisch en dat betekent dat we, vanuit het volwassen perspectief gezien, bij alles een 50-50 procent kans hebben om iets wel of niet mee te maken. Simpel gezegd, heb ik elke ochtend wanneer ik uit bed stap 50% kans dat ik deze dag overleef en 50% kans dat ik het niet overleef, aangezien dat de twee mogelijkheden zijn: ik blijf leven of ik ga dood. Het idee dat ik daar controle over heb, dat ik mijn kansen kan vergroten of verkleinen, komt niet bij me op. Het is, gezien vanuit mijn perspectief, niet mogelijk om controle te hebben over een verzonnen situatie.

Ik merkte dat ik verrast was door de paniek die ontstond na de eerste media berichten over het ‘uitbreken’ van Covid-19. Ik was bijna geschokt door hoe men panisch reageerde op een nieuw soort griep, terwijl we elke dag worden blootgesteld aan situaties die veel meer slachtoffers eisen; het oversteken van een drukke straat is in principe gevaarlijker dan het Corona virus; autorijden is gevaarlijker dan het Corona virus. Men schoot in de angstmodus vanuit het idee dat er iets buiten ons bestaat waar we geen controle over hebben en dat ons iets kan aandoen; en dat is iets wat niet bij mij opkomt.

Om er dan toch maar een spiritueel sausje overheen te gooien, kunnen we dit zien als een prachtig voorbeeld van hoe Maya — de godin van de illusie — de ego-denkgeest aanzet om —via de media — de Droomstaat te versterken. Het is bijna tragikomisch, triest en grappig tegelijk, om te zien hoe weinig er voor nodig is om de denkgeest over te nemen en te doen verkrampen, waardoor het weer volledig gefocust is op angst, bedreigingen, de dood, het lichaam en IK-IK-IK.

Een paar berichtjes, een paar verontrustende video’s — meer is er niet voor nodig — en mensen worden weer verteert door angst. Ze geloven alles wat ze lezen, horen en zien in de media en verketteren iedereen die naar voren durft te komen om te zeggen dat er eigenlijk helemaal niets aan de hand is. Ze zijn verblind door een onterechte, onrealistische en vooral nergens op gebaseerde doodsangst en het is angst en angst alleen wat de Droomstaat in stand houdt en de weg naar vrijheid blokkeert.

Het Corona virus is vooralsnog de laatste in een lange rij van door de denkgeest verzonnen en opgeworpen obstakels om ons in die angst te laten leven, om er maar niet voor te zorgen dat we ‘wakker worden’ en zien dat dit alles het dromen van een droom is. Er zijn in het schijnbare verleden vele obstakels opgeworpen en na het Corona virus zullen nog veel meer obstakels worden gecreëerd en het enige wat Covid-19 en alle andere obstakels werkelijkheidswaarde geeft en een effect kan laten hebben, is ons geloof er in.

Maak je website op WordPress.com
Aan de slag