Blijven kiezen

Als alles éénheid is, en dat is het omdat er geen twee is, dan kan er geen tweestrijd bestaan. Er kan niet iets zijn dat tegenover iets anders staat en er kan niet iemand zijn die jou of mij of wat dan ook iets aandoet of bedreigt.

Dit is simpele logica, maar het brein, ons denken, doet er alles aan om dit te weerspreken, en de ego-denkgeest versterkt dat alleen maar door dualiteit te projecteren waar alleen éénheid bestaat. We zien dualiteit en nemen aan dat dit waar moet zijn. Vervolgens ervaren we dat iets ons bedreigt — direct of indirect, daadwerkelijk of in potentie — en gaan ons daartegen beschermen.

Maar naast dat iets wat we niet graag willen, die schijnbaar door ons ervaren bedreiging — en of dit nu een misdadiger, een natuurramp, Covid-19 of een gedwongen vaccinatie is, doet er niet toe — is er automatisch ook iets wat we wel graag willen. Is het dan niet veel logischer om je te richten op dat wat je wel graag wil, in plaats van je te verzetten tegen dat wat je niet graag wil?

Het is het één of het ander. Je kunt niet geloven dat alles één is en vervolgens geloven dat er iets is dat jou bedreigt, en als je dat wel gelooft, kun je je niet verzetten tegen dat wat je niet wilt en je tegelijk richten op wat je wel wilt. Je moet hierin een keuze maken.

Binnen Een Cursus in Wonderen wordt dit de keuze tussen de ego-denkgeest en de heilige geest genoemd, tussen de onjuist gerichte denkgeest en de juist gerichte denkgeest. Dit houdt niet in dat je hiermee de bedreiging ontkent of dat hierdoor de bedreiging verdwijnt, maar het houdt in dat je er op een andere manier naar kijkt en er op een andere manier op reageert.

Wanneer je kiest voor de juist gerichte denkgeest, dan kies je in feit voor de overtuiging dat alles éénheid is. Dan neem je aan en kies je ervoor om te geloven dat zowel dat wat je niet wilt en dat wat je wel wilt beide projecties zijn vanuit je onbewuste Zelf (hoofdletter Z) en kies je ervoor om je aandacht te schenken aan wat je wel wilt.

Dat wat je niet wilt is er dan nog steeds, en dat brengt ons op het moeilijkste onderdeel, namelijk het vanuit liefde en vergeving omarmen van dat wat je niet wilt — die misdadiger, die ziekte, die vaccinatie — aangezien ook dat een projectie is vanuit dat wat je werkelijk bent; vanuit jij als éénheid. In feite is dat wat je niet wilt een projectie van het deel van jij als éénheid dat nog roept om liefde en vergeving.

Het vervelende is dat jij als personage hier niet veel over te zeggen hebt, ook al ben je de enige die er iets over te zeggen heeft. Het brein, ons denken, gaat dit nooit begrijpen en kan dit nooit uitvoeren. Het enige wat wij hier nu kunnen doen, stel dat we geloven wat ik hierboven heb beschreven, is ons Zelf (hoofdletter Z) er aan herinneren dat we willen kiezen voor wat we willen, en dan maar hopen dat het brein en ons denken het opgeeft om die keuze te dwarsbomen.

Daarom wordt dit ook wel ‘genade’ (‘grace’) genoemd, het moment waarop ons denken het opgeeft nadat we keer op keer, jaar na jaar, eeuw na eeuw, leven na leven, voortdurend hebben gekozen voor de juist gerichte denkgeest om vervolgens weer te worden verleid door de onjuist gerichte denkgeest.

Pas dan, wanneer het denken het opgeeft — iets waar we geen controle over hebben — kunnen we rusten in die juist gerichte denkgeest en ons focussen op wat we willen, en dat wat we niet willen, zullen we dan in liefde en vergeving kunnen omarmen tot het langzaamaan zal oplossen. Ik zie dit als de enige plausibele oplossing.

Kiezen

Op een gegeven moment moet je daadwerkelijk een keuze maken tussen wat is en wat niet is. Het is verleidelijk om te blijven wedden op twee paarden, dat geeft ook een veilig gevoel, maar — zo blijkt — daar komt een keer een eind aan.

Wanneer dat moment komt, zoals dat nu voor mij hier is, sta je voor een dilemma. Je kunt dan niet meer voor de zekerheid aanhouden dat dit leven op aarde misschien toch wel echt waar is en daarnaast beweren dat het allemaal het dromen van een droom is. Je moet kiezen en je moet daarnaar leven.

De keuze is niet moeilijk. Al mijn onderzoek — extern en intern — wijzen uit dat er geen enkel aanneembaar bewijs is voor het bestaan van een fysieke realiteit. Dat betekent dat ‘het dromen van een droom’ de beste omschrijving is voor iets dat blijkbaar alleen uit gedachten ontstaat en bestaat.

Zoals Arthur Conan Doyle al schreef:

“Als je het onmogelijke elimineert, dan moet hetgeen wat overblijft — hoe onwaarschijnlijk ook — wel de waarheid zijn.”

Binnen Een Cursus in Wonderen bestaat er de keuze tussen de heilige geest en de ego-denkgeest, oftewel tussen de juist gerichte denkgeest (liefde) en de onjuist gerichte denkgeest (angst). Dit is in feite een keuze tussen wat waar is en wat niet of, zoals Jed McKenna het schrijft, tussen zien wat is in plaats van zien wat niet is.

Ik heb lange tijd tussen de twee kunnen schipperen, maar nu moet ik kiezen. De wereld zoals wij — als Eenheid — die projecteren staat op scherp en ik kan niet daarin meegaan en tegelijk zeggen dat het niet waar is. De ego-denkgeest wil dat ik er in meega, want daarmee bewijst het dat ik besta als een losstaande fysieke entiteit in een fysieke wereld. Maar ik geloof niet dat ik dit lichaam ben en ik geloof niet dat de wereld een fysieke realiteit is, dus hoe kan ik er dan in meegaan?

Als je voor de ego-denkgeest kiest, dan ontstaat er verzet en conflict, terwijl je daarvoor in de plaats vrede kunt zien als je kiest voor de heilige geest. Je zou zeggen dat dit niet een moeilijke keuze is, en verdomd, ik heb dat ook net gezegd, maar blijkbaar valt dat toch nog tegen. Je zou toch echt zeggen dat de keuze tussen conflict of vrede, tussen angst of liefde, gesneden koek is, maar blijkbaar moet je die koek zelf snijden.

Het probleem hierbij is dat de ego-denkgeest voortdurend schreeuwt wat er zou moeten gebeuren en hoe het zou moeten zijn, terwijl de heilige geest rustig afwacht tot er even een moment stilte is en dan zijn vinger opsteekt in de hoop dat je nu echt wilt luisteren. (Voor alle duidelijkheid, dit is de symboliek van Een Cursus in Wonderen, er bestaat niet letterlijk een ego-denkgeest of een heilige geest.)

Als ik kies voor het idee dat de wereld een fysieke realiteit is, dan maak ik deze wereld tot een waarheid en geef ik het de energie die het nodig heeft om te bestaan. Dit betekent dat ik aanneem dat er 7.7 miljard andere mensen zijn die deze wereld hun energie geven en dat ik een direct onderdeel ben van wat er nu gaande is.

Van daaruit bekeken ben ik slechts 1 mens in een zee van 7.7 miljard mensen en kan ik geen invloed uitoefenen op wat er gaande is, ook al maken veel mensen zichzelf wijs dat ze wel invloed kunnen uitoefenen, ook dat is deel van de illusie.

Als ik kies voor het idee dat dit het dromen van een droom is, een keuze waar al mijn onderzoek — extern en intern — naar wijst, dan accepteer ik dat deze wereld een projectie is binnen de droomstaat en dat het niet meer en niet minder is dan een gedroomde wereld met daarop 7.7 miljard gedroomde karakters en slechts 1 held van de droom: IK.

De ego-denkgeest zegt dan meteen dat het wel heel erg makkelijk is om de keuze voor de droomwereld te maken, want dan hoef je je nergens druk over te maken en kun je doen wat je wilt zonder je ergens verantwoordelijk voor te voelen. Zoals altijd speelt de ego-denkgeest in op het schuldgevoel.

Het klinkt aannemelijk wat de ego-denkgeest zegt, en ik vermoed dat veel mensen in mijn omgeving hetzelfde zullen zeggen, of op z’n minst zullen denken. Maar het is niet waar, ook niet als 7.7 miljard droomkarakters geloven dat het wel zo is.

Als dit alles het dromen van een droom is, dan is zien dat het een droom is en vanuit die lucide staat van dromen — vanuit Eenheid waarbinnen de droom blijkbaar gedroomd wordt — bewust te zijn van het dromen om van daaruit interactie te hebben, het beste wat je voor die droomwereld kunt doen.

Ik moet nu een keuze maken, omdat de wereld compleet krankzinnig lijkt te zijn geworden. Dit is natuurlijk altijd zo geweest, maar het lijkt nu overduidelijk zichtbaar te zijn geworden. Zoals mijn goede vriendin en “personal guru” A.V. mij schreef:

“Die hele kermis is totaal te gek voor woorden. Maar aan de andere kant, what’s fucking new? Het is net alsof de krankzinnigheid nu extra zichtbaar is geworden, maar het heeft er altijd al in gezeten wachtend op een uitbraak, als een soort zieke uitslag van een vervuild lijf wat zijn gif niet langer binnen kan houden. Alle stupiditeit waar we al zo lang mee te maken hebben en waar we mee dachten weg te komen krijgen we nu voor onze kiezen.”

De keuze is in feite al gemaakt. Het leven vanuit die keuze is het enige dat nog nodig is. Soms lukt het de ego-denkgeest om mij te overweldigen met die schijnbaar externe wereld, omdat het zo overtuigend is, en dan vergeet ik dat het een droomwereld is die niet als werkelijke realiteit bestaat. Dus ik moet streng zijn voor mijzelf en voor mijn keuze staan en deze kenbaar maken.

Bij deze!

Zelfs nu ik dit schrijf voel ik de ego-denkgeest aan me trekken en cirkelen zijn manipulatieve gedachten rond mijn hoofd… ‘Als je niets doet. als je je niet verzet, dan leef je straks in een dictatuur en dan gaat het helemaal fout met deze wereld! Je moet mensen wakker schudden, anders gaan we allemaal ten onder en komt het nooit meer goed!’ — et cetera. Juist dat iets doen, dat verzetten en het wakker schudden van 7.7 miljard mensen — really!? — is wat dit in stand houdt.

Het is wat de ego-denkgeest nodig heeft om überhaupt zijn wereld te kunnen projecteren en wat we nu zien en ervaren als schijnbaar collectief is het resultaat van ons geloof in die wereld van de ego-denkgeest. Elke actie binnen deze wereld versterkt alleen maar de wereld zoals deze is. Verzet levert alleen maar meer verzet op, net zoals vechten voor vrede of vrijheid alleen maar meer geweld oplevert en geen vrede of vrijheid.

Vergeet niet dat de ego-denkgeest alleen maar dualiteit kent dat altijd bestaat uit twee verschillende partijen die lijnrecht tegenover elkaar staan en alleen maar conflict kunnen creëren. Als je daarvoor kiest, hoe denk je dan het huidige conflict op te lossen? Een conflict dat er overigens nooit niet is geweest. Hoe denk je iets op te lossen door elke keer weer op de zelfde manier te werk te gaan terwijl je weet dat het de vorige keer ook niet werkte?

Voor mensen die geloven in dualiteit, in de fysieke werkelijkheid van deze wereld in dit universum, zal de keuze voor het idee dat er alleen Eenheid bestaat en dat deze wereld een gedroomde realiteit binnen de droomstaat is, een vlucht uit de harde realiteit lijken. Misschien denken sommige mensen dat ik hen verraad of in de steek laat, maar ook dat is alleen de ego-denkgeest die aan het schreeuwen is.

Ik moet kiezen voor wat mijn onderzoek heeft aangetoond, voor wat de momenten dat de ego-denkgeest zijn bek hield mij hebben laten zien en ervaren, en ik moet daarnaar leven. Er is geen wereld. Alles is Eenheid en dat is wat IK ben. Niet ik, het droomfiguur op aarde, maar IK, de Eenheid waarbinnen de droom schijnbaar plaatsvindt. Er is niemand anders dan die IK. Alles is het dromen van een droom en de held van de droom — een projectie van die IK — geeft alles alle betekenis die het heeft voor hem.

Noem me gek, noem me waanzinnig, een wappie, flappie of wat je maar wilt, maar ik heb letterlijk geen andere keuze meer. Ik ga ervan uit dat de resultaten van mijn onderzoek kloppen. Ik kies voor Eenheid in plaats van dualiteit, voor liefde in plaats van angst, voor vrede in plaats van conflict, en ik wens — of bid met heel mijn zijn — dat ik daarnaar mag leven en zo de kern van de oplossing mag zijn in plaats van onderdeel van het probleem.

Niets doen

Het is het meest lastige om voor elkaar te krijgen: niets doen! Het probleem is, dat op het moment dat je niets gaat doen je iets aan het doen bent, namelijk: niets. In veel gevallen denken we, dat als we maar meegaan met de stroom, dat we dan niets aan het doen zijn, omdat we ons niet verzetten, maar ook dat is iets doen, namelijk: meegaan met de stroom en je niet verzetten.

Het hele corona-gebeuren, de maatregelen, de onzin, de leugens — hoe vreselijk dan ook — is een geweldige periode om te kijken naar dat niets doen. De polarisatie is zo uitvergroot, zo zwart-wit, waarbij voor- en tegenstanders, mensen die het officiële verhaal geloven en zij die dat niet doen, lijnrecht tegenover elkaar staan, waardoor je bijna gedwongen wordt om een standpunt in te nemen. Doe dan maar eens niets! Serieus, hoe doe je dan niets?

Ik schreef het volgende op mijn Facebook pagina:

Of je je nu verzet tegen de schijnbare realiteit of niet, of je nu vecht tegen de ‘machthebbers’ of dat je hen volgt, je maakt de schijnbare realiteit nog steeds echt. Het is echt hetzelfde verschil, twee kanten van dezelfde medaille.

Ik weet dat het moeilijk is om dit te voorkomen, want we willen allemaal iets doen. We willen ermee instemmen of ertegen vechten, maar beide acties maken deel uit van hetzelfde probleem. Je kunt niet winnen, omdat het een doorgestoken kaart is.

Het is een paradox. Het is een Catch 22. Het is een onmogelijke positie waar je niet uit kunt komen, tenzij je ziet dat je er nooit in zat. De oplossing is om het bijna ondoenlijke te doen… Niets.

Het probleem is niet de corona-maatregelen of de situatie waarin we ons nu schijnbaar bevinden. Dat is alleen maar de schijnbare realiteit en het is de functie van de wereld waarin we ons lijken te bevinden om die schijnbare realiteit ‘echt’ te maken, zodat wij geloven dat we hier zijn als een afgescheiden entiteit in een dualistische werkelijkheid. Het probleem is dat we het geloven.

De ego-denkgeest projecteert deze wereld zodat we geloven dat we een losstaande entiteit zijn. Het maakt de ego-denkgeest niet uit of we voor de corona-maatregelen zijn of er tegen, of we geloven dat er een virus is of dat niet geloven, zolang we maar een zijde kiezen en zolang we maar iets geloven.

Het maakt de ego-denkgeest niet uit aan welke kant ik sta, zolang ik maar aan een kant sta en een kant kies. Als ik me verzet tegen de corona-maatregelen, dan geef ik de wereld een werkelijkheidswaarde die het niet verdient, maar als ik me niet verzet en meega met de maatregelen, dan geef ik de wereld dezelfde werkelijkheidswaarde die het niet verdient. Dus de vraag blijft: hoe doe ik dan niets?

Ik ga niet beweren dat ik het weet, maar volgens mij is het gedroomde lichaam-brein-systeem in de droomstaat een autonoom iets. Hiermee bedoel ik dat het gedroomd wordt met een schijnbare functie binnen de droom. Dit betekent dat, wanneer mijn identificatie met het lichaam-brein-systeem wegvalt, het lichaam-brein-systeem nog steeds die functie uitvoert zonder dat ik — als wat ik werkelijk ben — er iets mee van doen heb.

Dit is een tricky iets, want de enige die ziet en weet dat hij in feite niets doet, is de persoon zelf, aangezien het lijkt alsof hij wel iets doet, aangezien hij nog steeds een interactie met de situatie in de wereld heeft. Maar omdat de identificatie met het lichaam-brein-systeem verdwenen is, is het alleen het lichaam-brein-systeem dat iets doet.

Uiteindelijk is er maar één hier en dat ben jezelf. Jijzelf bent éénheid dat zich uit in veelheid. Je bent denkgeest die zich afgescheiden droomt, waardoor het zelf een gespleten denkgeest lijkt te zijn geworden. Binnen die gespleten denkgeest is er een onjuist gerichte denkgeest en een juist gerichte denkgeest ontstaan en de keuze voor de onjuist gerichte denkgeest is waardoor deze wereld wordt geprojecteerd.

De onjuist gerichte denkgeest is wat Een Cursus in Wonderen de ego-denkgeest noemt en de juist gerichte denkgeest wordt de heilige geest genoemd. De overkoepelende denkgeest wordt de keuze makende denkgeest genoemd die voor de ego-denkgeest of de heilige geest kan kiezen. De keuze makende denkgeest is in feite wat jijzelf bent en daar kan de realisatie ontstaan dat het niet het lichaam-brein-systeem is.

Het bovenstaande is een manier om de theorie onder woorden te brengen, maar waar het om gaat is dat je pas niets kunt doen wanneer er de realisatie is dat je niet dat lichaam in die wereld bent. Je kunt pas niets doen wanneer je inziet dat je in werkelijke werkelijkheid niet een fysieke, afgescheiden entiteit bent, maar denkgeest die gelooft dat het zich afgescheiden heeft van éénheid en daarom kiest voor de ego-denkgeest, die vervolgens de dualistische wereld projecteert.

Wanneer je ziet dat jijzelf niet dat lichaam bent, niet dat bent dat iets doet in de gedroomde wereld, dan zie je ook dat jijzelf in feite niets doet en nooit iets hebt gedaan. Op het canvas van de gedroomde wereld, de projectie van de ego-denkgeest, lijkt het nog steeds of er van alles gaande is en dat jij, als het geprojecteerde lichaam, van alles doet en vindt en wilt, maar in de keuze makende denkgeest is er de realisatie en vooral de duidelijkheid dat dit niet werkelijk zo is.

Het maakt dan niet uit of je voor of tegen iets bent, aangezien jij niet dat bent dat voor of tegen iets is. Dus als je ergens voor bent, laat het lichaam dat uiten, en als je ergens tegen bent, laat het lichaam dat dan uiten. Zolang er de duidelijkheid heerst dat jij niet dat lichaam bent die dat alles doet, maakt het allemaal niets uit. Het heeft letterlijk geen enkel effect op wat je werkelijk bent: die denkgeest die droomt en gelooft dat het zich afgescheiden heeft, maar in feite gewoon éénheid is dat zich projecteert als veelheid.

Niets doen is niet niets doen. Niets doen ontstaat spontaan wanneer er de realisatie is dat je niet iets kunt doen en nog nooit iets hebt gedaan, en dat kan alleen ontstaan wanneer jij je realiseert dat je niet dat lichaam op aarde bent, maar éénheid dat zich als veelheid projecteert. Het is de prachtige paradox die stelt dat jij hier niet bent, maar wel de enige bent die hier is.

Frits Snips steunen tijdens de koude wintermaanden? KLIK HIER.

Alles is oké (2)

Het is al dagenlang bloedheet in Nederland en het lichaam waarmee ik het moet doen is daartegen slecht bestand — zo blijkt. We zitten nu op acht tropische dagen en dat houdt in dat het elke dag 30° Celsius of hoger is. Meestal hoger, helaas.

Ik merk dat ik vandaag wil dat het anders is. Ik wil dat het ophoudt en weer koeler wordt, zodat ik kan gaan wandelen en weer actief kan zijn zonder me kapot te zweten. Met andere woorden: ik krijg de pest in, maar — zoals Een Cursus in Wonderen zegt — niet om de reden die ik denk.

Het lijkt vaak zo te zijn, dat wanneer een nieuw inzicht zich heeft genesteld, alles in het werk wordt gesteld om dit weer terug te draaien. Ik denk ook dat dit zo is, want het enige doel van de droomstaat is om de droomstaat in stand te houden en als werkelijkheid te zien. Alles wat dit plan tegenwerkt of onderuithaalt moet in de knop worden gebroken.

Het inzicht dat ik had was heel duidelijk en blijkt een van de sterkste tegengiffen tegen de droomstaat te zijn. Heel simpel gezegd komt het hier op neer: alles is precies zoals het moet zijn, er is niets mis, omdat het alleen maar het resultaat kan zijn van wat ik — als denkgeest — schijnbaar heb gewild. Wat ik ervaar is wat ik blijkbaar geloof en daarmee is alles wat ik zie en ervaar er alleen voor mij om van te leren.

Na dat inzicht ontstaat er, opnieuw vanuit Een Cursus in Wonderen, de vraag: onder leiding van welke ‘leraar’ heb ik dit gewild? Heb ik dit gewild onder leiding van de ego-denkgeest, dan wordt het ervaren als vervelend, kut en klote, maar als ik het heb gewild onder leiding van de heilige geest, dan wordt het ervaren als oké, goed en prima. Met andere woorden, het feit dat ik nu vandaag een probleem heb met deze hittegolf, laat mij zien dat ik blijkbaar heb gekozen voor de leiding van de ego-denkgeest.

Waarom weet ik dat dit zo is? Heel simpel. Gisteren was het net zo warm als vandaag en toen heb ik drie uur in de Dierentuin gewerkt (waar ik vrijwilliger ben). Ik heb drie uur lang in de brandende zon gestaan, zonder dat ik daar een probleem mee had. Het was gister bloedheet en helemaal oké, terwijl het nu net zo heet is en blijkbaar niet oké… het enige wat anders kan zijn is de keuze tussen de ego-denkgeest en de heilige geest.

Voor alle duidelijkheid, er is niet zoiets als een ego-denkgeest of een heilige geest, dit zijn symbolen voor de onjuist gerichte denkgeest en de juist gerichte denkgeest. Denk ik vanuit de eerste, dan ervaar ik mijzelf als ‘slachtoffer’ en alles als iets wat mij overkomt, denk ik vanuit de tweede, dan gaat het niet over mij en wordt alles als oké ervaren. En, voor nog meer duidelijkheid, alles is natuurlijk ook altijd oké en alles gaat in zijn geheel niet over mij.

Deze hittegolf — net als de corona-crisis, net als de daaropvolgende maatregelen, net als de paniekerige mainstream én conspiracy reacties, net als letterlijk alles wat ik heb mogen ervaren in mijn bijna 55 jaar in de droomstaat— is materiaal dat wordt aangeleverd en gepresenteerd, zodat ik de les kan leren die ik moet leren.

Na deze les, in feite na elke les, zijn er twee mogelijke uitkomsten: ik vind het klote of ik vind het oké. De eerste uitkomst — klote! — geeft aan dat ik voor de onjuist gerichte denkgeest heb gekozen, en de tweede — oké! — geeft aan dat ik voor de juist gerichte denkgeest heb gekozen. In het eerste geval ontstaat er de mogelijkheid om opnieuw te kiezen, en in het tweede geval is alles precies zoals het moet zijn… oké!

Natuurlijk is alles, wanneer het als klote wordt ervaren, ook oké, alleen zie en ervaar ik het niet als zodanig. Dus blijkbaar, zoals ik al zei, heb ik vandaag de leiding van de onjuist gerichte denkgeest gekozen. Nu ik dit zie, kan ik overnieuw beginnen met hetzelfde te doen onder leiding van de juist gerichte denkgeest. Dit klink als een hoop extra werk, maar in feite is het werk al gedaan op het moment dat er het inzicht is dat ik voor de onjuist gerichte denkgeest heb gekozen.

Een keuze voor de onjuist gerichte denkgeest heeft altijd als effect een vervelend of ongelukkig gevoel. Zo’n keuze is nooit een onherstelbare fout, het is altijd een vergissing en elke vergissing wordt altijd meteen gecorrigeerd op het moment dat de vergissing wordt gezien en herkend, zoals een schaduw verdwijnt wanneer je er een licht op schijnt

Gesprek met ‘Sandra’

In gesprek met ‘Sandra’ (pseudoniem), naar aanleiding van wat ik geschreven heb en mijn opmerking dat er slechts één denkgeest is en dat het universum en alles daarin een projectie is van die denkgeest die schijnbaar droomt van afscheiding.

Dus, er is maar één denkgeest?

Ja, er is maar één denkgeest, maar ik zeg dat alleen op die manier om het binnen de illusie van de droom duidelijk te maken. Ik begrijp dat dit verwarrend kan zijn, want door te zeggen dat er slecht één denkgeest is, zou men kunnen denken dat ik impliceer dat er wellicht iets anders zou kunnen bestaan naast die denkgeest, terwijl dat niet zo is. Dus de meest accurate manier om het te zeggen is: Er is alleen maar denkgeest — maar dat is weer zo abstract dat veel mensen daar helemaal niets mee kunnen.

Er is alleen maar denkgeest en wij zijn die denkgeest?

Ja en nee. Ja, er is alleen maar denkgeest, en nee, buiten de illusie van de droom bestaat er niet zoiets als ‘wij’. De droom is de projectie van het idee van afscheiding in de denkgeest. De denkgeest is dat idee blijkbaar gaan geloven als zijnde waarheid. De denkgeest gelooft op een of andere manier, om wat voor reden dan ook, dat de droom werkelijkheid is en projecteert die droom van afscheiding, in de vorm van ontelbare schijnbaar losstaande fragmenten, op een wereld die niet werkelijk bestaat. Wij zijn die losstaande fragmenten, maar omdat het een droom is, bestaan ‘wij’ niet echt en zijn we in feite droomkarakters in die droom.

Hoe ontwaak ik dan uit die droom?

Het is belangrijk om na te gaan vanuit welke hoedanigheid je die vraag stelt. Als je de vraag stelt als de persoon die je denkt te zijn, in jouw geval als ‘Sandra’, dan is het antwoord dat je niet kunt ontwaken uit de droom, maar als je het vraagt als denkgeest, wat je in feite werkelijk bent, dan hangt het af van welke leraar je kiest. Kies je voor de ‘ego-denkgeest’, wat je je hele schijnbare leven hebt gedaan, dan gaat de droom gewoon door, maar kies je voor de ‘heilige geest’, dan zal je ontwaken.

Hoe doe ik dat?

Mijn idee is dat er drie vragen zijn die je voor jezelf moet beantwoorden. Ten eerste: Wil ik echt ontwaken? — Je moet weten wat je wilt en je moet heel zeker weten dat het is wat je wilt, anders is alles wat je doet zinloos. Het is niet iets wat je ‘erbij doet’, als hobby of zo. Je moet er echt voor de volle 200% voor willen gaan, omdat doorgaan op de oude weg, doorgaan met je leven zoals het nu is, zo ondraaglijk is geworden, dat dit geen optie meer is.

Als het antwoord op vraag één ‘ja’ is, dan is de tweede vraag: Wat ben ik? — Dat is de vraag waarmee je gaat onderzoeken of je daadwerkelijk ‘Sandra’ bent, of dat je misschien wat anders bent dan dat nietig, tijdgebonden en sterfelijk lichaam dat leeft in een waanzinnige en gewelddadige wereld. Als je dit serieus gaat onderzoeken, dan staat het antwoord op die vraag al vast, want Waarheid heeft maar één uitkomst; het is wat het is.

De laatste vraag, wanneer je klaar bent met vraag twee, is: Wil ik blijven ervaren wat ik tot nu toe heb ervaren, of wil ik wat anders, ook al weet ik niet wat dat is? — Dit is in feite een andere manier om te zeggen: Kies ik voor de ‘ego-denkgeest’ of niet? — Kies je ervoor om te blijven ervaren wat je tot nu toe hebt ervaren, dan kies je voor de ‘ego-denkgeest’ en blijf je dromen, kies je voor wat anders, ook al weet je niet wat dat is, dan kies je tegen de ‘ego-denkgeest’, waarna de ‘heilige geest’ het automatisch overneemt en je zult ontwaken — niet als ‘Sandra’, maar als denkgeest.

Dat klinkt redelijk simpel. Waarom wordt dan niet iedereen wakker?

Het is zeker heel simpel, alleen het probleem is dat de meeste afgescheiden fragmenten — ook wel mensen genoemd — niet voorbij de eerste vraag komen, omdat ze altijd nog wel iets kunnen verzinnen waardoor hun leven draaglijk kan worden gemaakt. En stel dat ze voorbij die eerste vraag komen, omdat hun leven daadwerkelijk absoluut ondraaglijk is geworden, dan blijven ze veelal hangen in vraag twee.

Waarom is dat?

Omdat de meeste mensen heel erg vast zitten in het geloof dat ze daadwerkelijk de persoon zijn die ze geloven te zijn. Maar ook omdat ze heel erg bang zijn voor de conclusie dat ze nooit zijn geweest wat ze dachten te zijn en omdat ze letterlijk doodsbang zijn om er achter te komen dat ze nooit werkelijk hebben bestaan. Wat jammer is, omdat na het succesvol beantwoorden van die tweede vraag, alles vanzelf gaat met een snelheid die jij als denkgeest aankunt, nooit te snel, maar ook zeker niet te langzaam.

En stel dat ik voorbij de tweede vraag kom, hoe groot is dan de kans dat ik ontwaak?

Na het beantwoorden van de tweede vraag is het antwoord op de derde vraag geen hogere wiskunde. Als je zo ver bent gekomen, dan is het vrijwel vanzelfsprekend dat je tegen de ‘ego-denkgeest’ zult kiezen (want waarom zou je terug willen keren naar je ondraaglijke leven?) en daarna hoef je feitelijk niets meer te doen, omdat de ‘heilige geest’ het overneemt en je zal leiden naar ‘wat anders’, waarvan je nog steeds niet weet of kan weten wat dat is.

Naar mijn bescheiden mening moet je wel extreem gestoord zijn om na het succesvol beantwoorden van de eerste twee vragen nog terug te willen keren naar de droomstaat en dat ondraaglijke leven. Het is mijn ervaring dat mensen die zo gestoord zijn, nooit zo ver zullen komen. Natuurlijk is het mogelijk dat er twijfel ontstaat wanneer je zo ver komt, maar uiteindelijk zul je de enige juiste keuze maken… dat is onvermijdelijk.

Laatste vraag: Wat als ik niet geloof in een ‘heilige geest’?

O, dat maakt niet uit. ‘Heilige geest’ is een naam, een beschrijving, een symbool voor wat het werkelijk is. Je bent vrij om het te benoemen zoals jij wilt, geef het een naam die voor jou werkt, dat verandert niets aan wat het is en hoe het werkt. Alle woorden en beschrijvingen zijn symbolen van symbolen, in feite twee keer verwijderd van de waarheid… dus maak je niet te druk over hoe iets heet, dat is verspilde energie en iets wat je onbewust gebruikt om jezelf gevangen te houden in de droomstaat.

Realiseren en herinneren

Wanneer er opeens de realisatie is hoe de Droomstaat in elkaar steekt, dan werkt dat aan de ene kant heel erg verhelderend, maar aan de andere kant kan er ook een gevoel van wanhoop en paniek ontstaan. Wanneer het gevoel van wanhoop of paniek ervaren wordt, dan komt dat altijd voort vanuit de Ego Denkgeest; dus vanuit het idee een lichaam met een naam te zijn. Laat je niet door die gevoelens van de wijs brengen, ze zijn niet echt waar.

Ik wil graag, in eerste instantie voor mijzelf, onder woorden gaan brengen hoe de Droomstaat volgens mij — na deze realisatie — in elkaar steekt. Hierbij moet ik mijn dank uitspreken aan Kenneth Wapnick, die dit zo duidelijk heeft verwoord in zijn boek De Boodschap van Een Cursus In Wonderen.

Waar Wapnick heel erg in details treedt, over het waarom en de mechanismes, laat ik die achterwege, omdat het voor mij niet belangrijk is waarom of hoe iets zo is gekomen. Als het blijkbaar zo is, dan is dat voor mij genoeg om mee te werken. Ik geloof dat het willen weten waarom iets zo is, altijd vanuit het ego-denksysteem komt en dat is niet waarop ik mij richt. Waarbij ik wil benadrukken dat er niets mis is met dit wel te doen, zoals Wapnick doet.

Hier mijn relaas:

Er is Dat wat IS en dat is het enige dat werkelijk is. Binnen Dat wat IS ontstond het onmogelijke idee dat afscheiding mogelijk is. Dit onmogelijke idee werd geloofd en serieus genomen en hieruit ontstond een schijnbaar Afgescheiden Denkgeest.

Dat wat IS
|
(idee van afscheiding)
|
(geloof in afscheiding)
|
(serieus nemen van afscheiding)
|
Afgescheiden Denkgeest

Het idee van afscheiding is een onmogelijk idee, dus het geloof in afscheiding en het serieus nemen van afscheiding is letterlijk waanzinnig. Maar aangezien de Afgescheiden Denkgeest er absoluut van overtuigd is dat het ten eerste mogelijk is en ten tweede daadwerkelijk is gebeurd, fabriceert de Afgescheiden Denkgeest, onder leiding van een verzonnen Ego Denkgeest, middels het verzinnen van ontelbare fragmenten, een Dualistisch Universum, puur en alleen om te bewijzen dat het mogelijk is en ook is gebeurd.

Dat wat IS
|
(idee van afscheiding)
|
(geloof in afscheiding)
|
(serieus nemen van afscheiding)
|
Afgescheiden Denkgeest
|
Ego Denkgeest
|
(Ontelbare fragmenten)
|
Dualistisch Universum

Dit Dualistische Universum is in feite een droomwereld waarop en waarin de Afgescheiden Denkgeest middels de Ego Denkgeest ontelbare losse fragmenten projecteert; voor elk deel een tegendeel en voor elke slachtoffer een dader, en andersom. Deze droomwereld is voor de Afgescheiden Denkgeest het bewijs dat afscheiding mogelijk is.

Dus, op het moment dat de Afgescheiden Denkgeest de Ego Denkgeest heeft verzonnen en daarvoor heeft gekozen, maakt de Ego Denkgeest het Dualistische Universum met daarin allerlei vormen, waaronder een planeet Aarde waarop allerlei vormen bestaan, waaronder dat wat ik hier in dat universum ‘mijzelf’ en ‘Frits’ noem.

Hier in dit Dualistische Universum heeft elk deel zijn tegendeel, met als enig doel het idee van afscheiding te versterken en te bewijzen. Niettemin is elk deel en elk tegendeel voortgekomen uit de Afgescheiden Denkgeest, die zelf weer is voortgekomen uit Dat wat IS, en daarom — vanuit het holografische gegeven: elk deel bevat het geheel — bevat elk deel en elk tegendeel dezelfde informatie. In feite is elk deel en elk tegendeel exact hetzelfde, alleen onze perceptie, onder leiding van de Ego Denkgeest, creëert de illusie van verschil.

Uiteindelijk is alles wat wij hier ervaren, inclusief de Ego Denkgeest én het Dualistische Universum, exact en volledig hetzelfde. Het is de projectie vanuit de Afgescheiden Denkgeest, om te bewijzen dat afscheiding mogelijk is, wat de illusie van verschil, van deel en tegendeel, van slachtoffers en daders, creëert. Uiteindelijk is het gehele Dualistische Universum een door de Afgescheiden Denkgeest gecreëerde illusie; met andere woorden, het dromen van een droom. Wanneer dit werkelijk doordringt, dan is er geen andere conclusie mogelijk dan inzien en accepteren dat ik als ‘Frits’ een droomkarakter ben binnen de droomwereld van delen en tegendelen die schijnbaar gedroomd wordt binnen de Afgescheiden Denkgeest.

Wanneer ik denk en geloof dat ik besta als ‘Frits’, dan kom ik ontiegelijk veel problemen tegen, maar in werkelijkheid besta ik niet als ‘Frits’ en binnen het Dualistische Universum bestaat dan ook geen enkel probleem, vooral ook omdat dit Dualistische Universum ook niet bestaat. Het enige probleem dat schijnbaar bestaat, bevindt zich in de Afgescheiden Denkgeest en bestaat uit het geloof in het onmogelijke idee dat afscheiding van Dat wat IS — wat niets meer en niets minder is dan Eénheid — mogelijk is.

Het is overduidelijk dat de oplossing voor dit probleem niet te vinden is binnen een Dualistisch Universum dat niet bestaat, net zoals het overduidelijk is dat de oplossing niet gevonden kan worden door ‘Frits’ die niet bestaat. De oplossing is alleen te vinden daar waar het probleem zich bevindt, en dat is in de Afgescheiden Denkgeest en nergens anders.

Nu heeft de Ego Denkgeest een extra probleem gecreëerd, namelijk dat wij als afgescheiden entiteit in een Dualistisch Universum gebaseerd op deel en tegendeel, daders en slachtoffers, niet meer weten dat we een projectie zijn in een droomwereld van de Afgescheiden Denkgeest. De eerste stap terug naar Eénheid moet het herinneren van onze bron zijn. Zolang we niet werkelijk weten wat we zijn, zitten we vast in de door ons als Afgescheiden Denkgeest gedroomde gevangenis.

Pas wanneer we werkelijk realiseren dat we niet dit lichaam met die naam zijn, maar dat dit lichaam met die naam een gedroomd karakter is binnen een gedroomd universum, én wanneer we werkelijk realiseren dat we hier in deze illusie niets kunnen doen, omdat het niet bestaat, kunnen we gaan terug herinneren naar wat we wel zijn. Dan zien we dat in werkelijkheid alles en iedereen alleen maar identieke fragmenten lijken te zijn die tezamen die Afgescheiden Denkgeest vormen. Er was nooit een Dualistisch Universum, er waren nooit afgescheiden entiteiten en vormen, er is alleen maar die Afgescheiden Denkgeest die een onmogelijk idee van afscheiding is gaan geloven.

Dus, als wij iets zijn, dan zijn we de Afgescheiden Denkgeest, getormenteerd door ons eigen waanzinnige en onmogelijke idee van afscheiding. Eenmaal daar teruggekeerd, kunnen we ons, als de Afgescheiden Denkgeest, de vergissing en het stupide onmogelijke idee dat afscheiding van Dat wat IS mogelijk is, vergeven. Op dat moment kiezen we niet voor de Ego Denkgeest maar voor iets anders, wat het dan automatisch overneemt; dit wordt wel de Hogere Macht of Heilige Geest genoemd. Vervolgens zal er de nieuwe situatie ontstaan waarin duidelijk wordt dat er werkelijk nooit iets is gebeurd en alleen Dat wat IS bestaat — het enige dat is; tijdloos, ruimteloos, vormloos, ongescheiden, onveranderlijk en onpersoonlijk als Eénheid.