Blijven kiezen

Als alles éénheid is, en dat is het omdat er geen twee is, dan kan er geen tweestrijd bestaan. Er kan niet iets zijn dat tegenover iets anders staat en er kan niet iemand zijn die jou of mij of wat dan ook iets aandoet of bedreigt.

Dit is simpele logica, maar het brein, ons denken, doet er alles aan om dit te weerspreken, en de ego-denkgeest versterkt dat alleen maar door dualiteit te projecteren waar alleen éénheid bestaat. We zien dualiteit en nemen aan dat dit waar moet zijn. Vervolgens ervaren we dat iets ons bedreigt — direct of indirect, daadwerkelijk of in potentie — en gaan ons daartegen beschermen.

Maar naast dat iets wat we niet graag willen, die schijnbaar door ons ervaren bedreiging — en of dit nu een misdadiger, een natuurramp, Covid-19 of een gedwongen vaccinatie is, doet er niet toe — is er automatisch ook iets wat we wel graag willen. Is het dan niet veel logischer om je te richten op dat wat je wel graag wil, in plaats van je te verzetten tegen dat wat je niet graag wil?

Het is het één of het ander. Je kunt niet geloven dat alles één is en vervolgens geloven dat er iets is dat jou bedreigt, en als je dat wel gelooft, kun je je niet verzetten tegen dat wat je niet wilt en je tegelijk richten op wat je wel wilt. Je moet hierin een keuze maken.

Binnen Een Cursus in Wonderen wordt dit de keuze tussen de ego-denkgeest en de heilige geest genoemd, tussen de onjuist gerichte denkgeest en de juist gerichte denkgeest. Dit houdt niet in dat je hiermee de bedreiging ontkent of dat hierdoor de bedreiging verdwijnt, maar het houdt in dat je er op een andere manier naar kijkt en er op een andere manier op reageert.

Wanneer je kiest voor de juist gerichte denkgeest, dan kies je in feit voor de overtuiging dat alles éénheid is. Dan neem je aan en kies je ervoor om te geloven dat zowel dat wat je niet wilt en dat wat je wel wilt beide projecties zijn vanuit je onbewuste Zelf (hoofdletter Z) en kies je ervoor om je aandacht te schenken aan wat je wel wilt.

Dat wat je niet wilt is er dan nog steeds, en dat brengt ons op het moeilijkste onderdeel, namelijk het vanuit liefde en vergeving omarmen van dat wat je niet wilt — die misdadiger, die ziekte, die vaccinatie — aangezien ook dat een projectie is vanuit dat wat je werkelijk bent; vanuit jij als éénheid. In feite is dat wat je niet wilt een projectie van het deel van jij als éénheid dat nog roept om liefde en vergeving.

Het vervelende is dat jij als personage hier niet veel over te zeggen hebt, ook al ben je de enige die er iets over te zeggen heeft. Het brein, ons denken, gaat dit nooit begrijpen en kan dit nooit uitvoeren. Het enige wat wij hier nu kunnen doen, stel dat we geloven wat ik hierboven heb beschreven, is ons Zelf (hoofdletter Z) er aan herinneren dat we willen kiezen voor wat we willen, en dan maar hopen dat het brein en ons denken het opgeeft om die keuze te dwarsbomen.

Daarom wordt dit ook wel ‘genade’ (‘grace’) genoemd, het moment waarop ons denken het opgeeft nadat we keer op keer, jaar na jaar, eeuw na eeuw, leven na leven, voortdurend hebben gekozen voor de juist gerichte denkgeest om vervolgens weer te worden verleid door de onjuist gerichte denkgeest.

Pas dan, wanneer het denken het opgeeft — iets waar we geen controle over hebben — kunnen we rusten in die juist gerichte denkgeest en ons focussen op wat we willen, en dat wat we niet willen, zullen we dan in liefde en vergeving kunnen omarmen tot het langzaamaan zal oplossen. Ik zie dit als de enige plausibele oplossing.

Alles is oké (2)

Het is al dagenlang bloedheet in Nederland en het lichaam waarmee ik het moet doen is daartegen slecht bestand — zo blijkt. We zitten nu op acht tropische dagen en dat houdt in dat het elke dag 30° Celsius of hoger is. Meestal hoger, helaas.

Ik merk dat ik vandaag wil dat het anders is. Ik wil dat het ophoudt en weer koeler wordt, zodat ik kan gaan wandelen en weer actief kan zijn zonder me kapot te zweten. Met andere woorden: ik krijg de pest in, maar — zoals Een Cursus in Wonderen zegt — niet om de reden die ik denk.

Het lijkt vaak zo te zijn, dat wanneer een nieuw inzicht zich heeft genesteld, alles in het werk wordt gesteld om dit weer terug te draaien. Ik denk ook dat dit zo is, want het enige doel van de droomstaat is om de droomstaat in stand te houden en als werkelijkheid te zien. Alles wat dit plan tegenwerkt of onderuithaalt moet in de knop worden gebroken.

Het inzicht dat ik had was heel duidelijk en blijkt een van de sterkste tegengiffen tegen de droomstaat te zijn. Heel simpel gezegd komt het hier op neer: alles is precies zoals het moet zijn, er is niets mis, omdat het alleen maar het resultaat kan zijn van wat ik — als denkgeest — schijnbaar heb gewild. Wat ik ervaar is wat ik blijkbaar geloof en daarmee is alles wat ik zie en ervaar er alleen voor mij om van te leren.

Na dat inzicht ontstaat er, opnieuw vanuit Een Cursus in Wonderen, de vraag: onder leiding van welke ‘leraar’ heb ik dit gewild? Heb ik dit gewild onder leiding van de ego-denkgeest, dan wordt het ervaren als vervelend, kut en klote, maar als ik het heb gewild onder leiding van de heilige geest, dan wordt het ervaren als oké, goed en prima. Met andere woorden, het feit dat ik nu vandaag een probleem heb met deze hittegolf, laat mij zien dat ik blijkbaar heb gekozen voor de leiding van de ego-denkgeest.

Waarom weet ik dat dit zo is? Heel simpel. Gisteren was het net zo warm als vandaag en toen heb ik drie uur in de Dierentuin gewerkt (waar ik vrijwilliger ben). Ik heb drie uur lang in de brandende zon gestaan, zonder dat ik daar een probleem mee had. Het was gister bloedheet en helemaal oké, terwijl het nu net zo heet is en blijkbaar niet oké… het enige wat anders kan zijn is de keuze tussen de ego-denkgeest en de heilige geest.

Voor alle duidelijkheid, er is niet zoiets als een ego-denkgeest of een heilige geest, dit zijn symbolen voor de onjuist gerichte denkgeest en de juist gerichte denkgeest. Denk ik vanuit de eerste, dan ervaar ik mijzelf als ‘slachtoffer’ en alles als iets wat mij overkomt, denk ik vanuit de tweede, dan gaat het niet over mij en wordt alles als oké ervaren. En, voor nog meer duidelijkheid, alles is natuurlijk ook altijd oké en alles gaat in zijn geheel niet over mij.

Deze hittegolf — net als de corona-crisis, net als de daaropvolgende maatregelen, net als de paniekerige mainstream én conspiracy reacties, net als letterlijk alles wat ik heb mogen ervaren in mijn bijna 55 jaar in de droomstaat— is materiaal dat wordt aangeleverd en gepresenteerd, zodat ik de les kan leren die ik moet leren.

Na deze les, in feite na elke les, zijn er twee mogelijke uitkomsten: ik vind het klote of ik vind het oké. De eerste uitkomst — klote! — geeft aan dat ik voor de onjuist gerichte denkgeest heb gekozen, en de tweede — oké! — geeft aan dat ik voor de juist gerichte denkgeest heb gekozen. In het eerste geval ontstaat er de mogelijkheid om opnieuw te kiezen, en in het tweede geval is alles precies zoals het moet zijn… oké!

Natuurlijk is alles, wanneer het als klote wordt ervaren, ook oké, alleen zie en ervaar ik het niet als zodanig. Dus blijkbaar, zoals ik al zei, heb ik vandaag de leiding van de onjuist gerichte denkgeest gekozen. Nu ik dit zie, kan ik overnieuw beginnen met hetzelfde te doen onder leiding van de juist gerichte denkgeest. Dit klink als een hoop extra werk, maar in feite is het werk al gedaan op het moment dat er het inzicht is dat ik voor de onjuist gerichte denkgeest heb gekozen.

Een keuze voor de onjuist gerichte denkgeest heeft altijd als effect een vervelend of ongelukkig gevoel. Zo’n keuze is nooit een onherstelbare fout, het is altijd een vergissing en elke vergissing wordt altijd meteen gecorrigeerd op het moment dat de vergissing wordt gezien en herkend, zoals een schaduw verdwijnt wanneer je er een licht op schijnt

Crisissen, angst en boosheid

De wereld staat op zijn kop. De ene crisis na de andere volgt elkaar op en al deze crisissen hebben één ding gemeen, ze leveren mensen angst en boosheid op. In deze wereld zijn bange mensen volgzaam, terwijl boze mensen makkelijk te manipuleren zijn.

Noot: Dit verhaal gaat over hoe het ervoor staat in de Droomstaat, verwar dat niet met hoe het in Waarheid is; het zijn twee verschillende werelden.

Er is de Corona crisis, de Black Lives Matter crisis, de klimaatverandering crisis, een economische crisis als gevolg van de Corona crisis en een maatschappelijke crisis als gevolg van de Black Lives Matter crisis en de Corona crisis. Maar, we hebben ook een basisrechten crisis, zoals het schenden van vrijheid van meningsuiting, van vrijheid van vergadering en betoging, van de onaantastbaarheid van lichaam en huisrecht, et cetera, als gevolg van de Corona crisis maatregelen… en dit zijn nog maar de zichtbare crisissen.

Mensen die bang zijn volgen veelal blind de bevelen op, omdat ze bang zijn voor de consequenties of de publieke opinie. Terwijl, zoals ik al zei, mensen die boos zijn makkelijk te manipuleren zijn en vaak maar een klein duwtje nodig hebben om ‘de tegenpartij’ te lijf te gaan. Wat zowel bange mensen als boze mensen gemeen hebben, is dat ze niet meer in staat zijn om rationeel en relativerend te denken en vooral zonder introspectie volledig vanuit ego functioneren.

Het zijn beangstigende tijden wanneer je je laat leiden door de—mijns inziens—gemanipuleerde media en gelooft dat alles wat ze je vertellen waar is, maar ook wanneer je inziet dat het allemaal grotendeels gecreëerde crisissen zijn, als onderdeel van een verborgen agenda, met een doel dat ons niet wordt verteld, kan de paniek je om het hart slaan. Hier spreek ik uit ervaring, want ik zie namelijk heel veel mensen die als een soort zombie meelopen aan de hand van onze leiders die, om wat voor reden dan ook, die verborgen agenda dienen, en actiefiguurtje ‘Frits’ wordt daar niet vrolijk van.

Iedereen die verder kan kijken dan een gemiddelde neus lang is, moet kunnen zien dat Rutte en zijn ‘merry band of’ kornuiten niet het beste met ons voorhebben. Zij dienen niet het volk, maar wel de verborgen agenda en de mensen die deze agenda opstellen. Het is het clubje mensen dat werkelijk de macht in handen heeft, de mensen die wij inmiddels “de 1%” noemen. Dit zijn mensen—liever gezegd, psychopaten—die het niets kan schelen wat er met ons gebeurt.

Het enige wat deze mensen willen, de politici en die 1%, is dat we ons gedragen en doen wat zij zeggen. Iedereen die hieraan niet voldoet, wordt net zo makkelijk verwijderd; zoals John F. Kennedy, Robert F. Kennedy, Martin Luther King, Malcolm X, Pim Fortuyn, Maarten van Traa, Els Borst en een shitload aan dissidenten en voor zichzelf denkende en daardoor dwarsliggende journalisten, onderzoekers en wetenschappers, om maar een paar voorbeelden te noemen.

Ik benadruk nogmaals dat het de bedoeling is dat we oftewel bang zijn, oftewel boos zijn (wat overigens een effect of resultaat van angst is), en het is om deze reden dat onze basisrechten worden geschonden en wellicht uiteindelijk worden afgeschaft. De Corona maatregelen schenden deze rechten al, een Corona-wet zou deze rechten afschaffen. Een wet draai je niet zomaar terug, zeker niet wanneer die wordt aangenomen door mensen die bekendstaan om hun leugenachtig gedrag (politici) en onder leiding staan van psychopaten (de 1%).

Dus, wat te doen? Wat te doen als je ziet dat de wereld naar de klote wordt geholpen door een handjevol psychopaten? Wat te doen als je merkt dat bijna niemand wil zien of horen wat er overduidelijk aan de hand is? En wat te doen als je—zoals ik—weet dat dit niets anders dan een Droomstaat is; een externe projectie van een interne conditie?

Een Cursus in Wonderen stelt heel duidelijk dat ik niets hoef te doen, maar zegt ook dat het ontkennen van de ervaren realiteit—de egorealiteit—niet de oplossing is. Ik moet naar ego kijken en zien wat het doet, ik moet kijken naar de resultaten van ego in de wereld, want anders kan ik niet vaststellen dat ik dat niet wil, en zonder dat kan ik niet opnieuw beslissen vanuit welk perspectief ik de wereld wil zien en door welke denkgeest—de juist gerichte denkgeest of de onjuist gerichte denkgeest—mijn acties moeten worden gestuurd.

Een Cursus in Wonderen stelt dat ik moet kijken naar die wereld, naar die crisissen, naar die politici, naar die 1%, naar die verborgen agenda en zien waartoe het leidt. Ik moet bekijken en me realiseren wat er gaande is in de wereld, aangezien dat een externe projectie is van mijn (als denkgeest) interne conditie, en vervolgens beslis ik of dit is wat ik wil of niet. Als het oordeel ‘niet’ is, wat het is, dan is ‘niet-naleving’ of ‘burgerlijke ongehoorzaamheid’ de enige houding die ik in deze wereld kan aannemen.

Daarvoor hoef ik dus niets te doen, want juist meedoen met wat de regering, het kabinet, de politici, de media en de 1% mij opleggen is iets doen. Mij conformeren aan maatregelen of wetten die mijn basisrechten ontnemen, levert mij angst en boosheid op, want impliceert dat ik voor de onjuist gerichte denkgeest heb gekozen, en dat is iets doen—namelijk, de Droomstaat realiteit toekennen—en mij niet conformeren, en dus niet meedoen, is het resultaat van kiezen voor en vertrouwen op de juist gerichte denkgeest, omdat het geen angst en geen boosheid, maar vrede oplevert, en dat is dus niets doen.

Ik begrijp dat de ‘spirituele manier’ om problemen op te lossen veelal betekent dat je net doet alsof er niets aan de hand is en dat je de rest wel oplost met positief denken, mediteren en hopen dat het daardoor overwaait, of simpelweg heel hard gaan roepen dat het toch allemaal illusie is en dus niet waar. Maar dat is de ego-manier van denken en dat is nou net niet wat je moet willen als je daadwerkelijk ooit wilt ontwaken uit die Droomstaat.

De enige juiste ‘spirituele manier’, mijns inziens, is kijken naar de illusie—de door jou als schijnbare entiteit ervaren realiteit van de wereld zoals die nu is—en die illusie naar Waarheid brengen—oftewel, beslissen dat je dit niet wilt, wat zich in mijn geval uit door niet mee te doen aan de regels en wetten die politici en die 1% mij opleggen. Met andere woorden, burgerlijke ongehoorzaamheid.

Ik wist niet wat ik deed

Deze ochtend werd ik ontzettend kwaad en gefrustreerd wakker en ik heb dit vanzelfsprekend gedeeld op Facebook — wellicht niet al te vriendelijk, gezien de reacties — en ben daarna gaan wandelen. Ik ben uiteindelijk ergens aan het water gaan zitten, heb later een patatje met mayo gekocht, en thuis gekomen ben ik op bed gaan liggen. Helemaal kapot! De reden is dat ik geloofde dat het verhaal over een coronavirus waar was en na vier weken dit verhaal te hebben geloofd, brak ik.

Los van of ik het officiële verhaal van de coronacrisis geloof of niet, verandert dat niets aan het gegeven dat ik het verhaal over een coronacrisis, gecreëerd of niet, geloofde. Het maakt niet uit of je meegaat in de angst van anderen of dat jij je verzet tegen de angst van anderen, hoe dan ook neem je dan de angst van anderen serieus en geloof je dat verhaal. Alles waar je energie insteekt, neem je blijkbaar serieus en dan neem je het blijkbaar voor waar aan.

Op dit moment heb ik tijdelijk alle inkomende informatie stopgezet. ik lees geen nieuws, luister geen radio en ik heb mijn persoonlijke Facebookpagina gedeactiveerd. Er is nu alleen ik als Frits, een punt van perspectief, en ik als die Frits ervaar wat er nu hier werkelijk schijnt te zijn. Dat bestaat uit mijn laptop met een extern toetsenbord, het bureau waaraan ik werk, een glas water en een blikje bier links van me, een muur waarop een lijstje hangt met de woorden “hatseflats” en voor de rest de geluiden van spelende kinderen en af en toe een motorvoertuig, maar voor de rest geen crisis, geen corona en geen angstige mensen.

Vanuit de egodenkgeest wordt er een verhaal verteld en aan dat verhaal is niet te ontkomen. De enige keuze die je hebt is het verhaal geloven of niet. Ik heb het dan niet over het wel of niet geloven van een detail van het verhaal. Ik heb het niet over of er wel of geen coronavirus is en of er wel of niet een crisis is, ik heb het over het gehele verhaal waarin het ene personage gelooft dat er een coronavirus en een crisis is en een ander personage gelooft dat dit niet zo is, en een ander weer gelooft dat er wel een coronavirus is maar geen crisis terwijl een ander gelooft dat er wel een crisis is, maar dat dit niets met het coronavirus te maken heeft.

De egodenkgeest heeft als enig schijnbaar doel het idee van afscheiding tot waarheid te maken. Dat doet het middels angst voor iets buiten ons en het verhaal van de coronacrisis is daar een mooi voorbeeld van. In dit verhaal zijn we bang voor een virus dat we niet kunnen zien en dat we kunnen oplopen via contact met andere mensen. Niet alleen proberen we ons af te scheiden van het virus, door het niet op te lopen, we scheiden ons ook nog eens fysiek af van andere mensen door 1 meter 50 afstand te houden.

Ook ik ben daar ingestonken. Ook ik geloofde in het verhaal en ging mijzelf nog eens extra afscheiden door een controversieel standpunt in te nemen en mij te verzetten tegen de meningen en acties van anderen. Absoluut geniaal van die egodenkgeest en op dit moment snap ik nog niet helemaal hoe ik er in mee heb kunnen gaan. Zo doortrapt is die egodenkgeest dus blijkbaar en ik vermoed dat ik die egodenkgeest aan het onderschatten ben geweest, waardoor het in feite in mijn gezicht is geëxplodeerd. Gelukkig! Ik ben daar extreem dankbaar voor.

Het verhaal, elk verhaal, is niets meer dan een externe projectie van een innerlijke conditie. Dit houdt letterlijk in dat IK het enige is dat er is. Niet ik als Frits, want dat is ook een projectie, maar IK, of HET IK, alias, Dat wat IS dat Frits als punt van perspectief heeft gekozen. Dit houdt in dat IK gelooft in afscheiding, aangezien dat is wat ik als Frits zie. Bovendien is het niet alleen wat ik als Frits zie, maar ook wat ik als Frits de afgelopen weken geloofde als zijnde waarheid… en dat laatste is een keuze die IK onbewust heeft genomen als ik als Frits.

Vanochtend explodeerde dat en door er naar te kijken en het te analyseren, heb ik de kans gekregen om opnieuw te kiezen. Ik zie nu opnieuw het verhaal als een projectie. Ik zie dat het leven een verhaal is dat vertelt wordt door een gespleten denkgeest die er op uit is om gescheidenheid en angst te verspreiden, in een poging het verhaal tot waarheid te bombarderen. Het is niet de bedoeling het verhaal te veranderen, maar er is wel de vrijheid om ervoor te kiezen om het te zien als slechts een verhaal.

Elk punt van perspectief heeft zijn eigen beeld van dat verhaal en elk punt van perspectief krijgt dagelijks de uitnodiging om zijn versie van het verhaal te geloven of niet. Niet een deel van het verhaal, niet alleen maar het deel dat hem niet aanstaat, maar het hele verhaal. Het hele verhaal is helemaal waar of het hele verhaal is helemaal niet waar. Dat is de keuze die we hebben. Daarmee verander je niet het verhaal, maar wel de manier waarop je er naar kijkt en de manier waarop je het ervaart, en dit is mij de afgelopen vier weken ontgaan. Mijn excuus daarvoor, ik wist niet wat ik deed.