Vergeving

Vergeving is iets waar ik op dit moment heel erg mee bezig ben, schijnbaar ben ik daar nu klaar voor. Ik heb er al een VIDEO over gemaakt, maar ik wil het er hier ook even over hebben, al was het alleen maar om mijzelf er aan te herinneren wat vergeving nou precies is.

Er is maar één soort vergeving en dat is absolute vergeving. Elke andere vorm van vergeving is geen echte vergeving. Hier, in deze wereld, komt vergeving meestal neer op het vergeven van iemands daden of acties, waarbij we in feite zeggen dat we de ander wel vergeven, maar niet vergeten wat hij heeft gedaan. Dit is geen echte of absolute vergeving.

Echte absolute vergeving, zoals dit wordt besproken in Een Cursus in Wonderen, komt neer op het werkelijk volledig vergeven van alles wat we tegenkomen en alles wat wie dan ook ons schijnbaar aandoet. Binnen deze manier van vergeven, vergeven we iets — bijvoorbeeld een persoon die ons schijnbaar iets heeft aangedaan, of een gebeurtenis waardoor we emotioneel geraakt worden — voor wat er niet is gebeurd.

Ik wil dit graag verklaren aan de hand van een willekeurig voorbeeld waarin een man iets doet waardoor ik mij heel erg opwindt. Echte absolute vergeving vergeeft deze man voor wat hij niet heeft gedaan, omdat er — zoals Een Cursus in Wonderen aangeeft — geen wereld is en deze man daarom niet werkelijk bestaat. Iemand die niet bestaat kan een ander niets aandoen, en sterker nog, die ander — het poppetje Frits in dit geval — bestaat ook niet en kan niets worden aangedaan.

De wereld is niets meer of minder dan een projectie in de denkgeest die gelooft dat afscheiding van Eenheid mogelijk is. Die wereld en alles er in, alles wat we meemaken, is alleen een projectie van afscheiding en dualiteit om onszelf als denkgeest ervan te overtuigen dat afscheiding niet alleen mogelijk is, maar ook is gelukt.

Door die man in het voorbeeld te vergeven voor wat hij niet heeft gedaan, en mij te realiseren dat er geen wereld is, dat die man niet bestaat, dat ikzelf ook niet besta en dat alles een projectie is om te bewijzen dat afscheiding van Eenheid mogelijk is, vergeef ik in feite mijzelf. Ik vergeef mijzelf, als denkgeest die ik ben, voor het projecteren van deze specifieke situatie met deze man, waarmee ik ten onrechte probeerde aan te tonen dat afscheiding van Eenheid niet alleen mogelijk is, maar zelfs een feit is.

Wanneer ik mij realiseer, of herinner (wat hetzelfde is), dat ik als denkgeest alleen maar aan het projecteren ben om iets te bewijzen wat absoluut onmogelijk is, realiseer of herinner ik mij dat er nooit iets is gebeurd en dat ik nog steeds daar ben waar ik altijd ben geweest en altijd zal zijn; één in absolute Eenheid als absolute Eenheid.

Het lastige van deze vorm van vergeving is dat we letterlijk alles in deze wereld moeten vergeven. Dus niet alleen de vervelende situaties waarin we ongelukkig zijn of waarin mensen ons kwaad hebben gedaan, maar ook de geweldige situaties waarin we blij en gelukkig zijn en waarin mensen van ons houden. Alles op aarde en in deze wereld, positief en negatief, moet worden vergeven om onszelf terug te herinneren in Eenheid.

Sinds kort herinner ik mij dat deze methode van vergeving ook een voordeel oplevert voor het poppetje Frits — en daarmee voor alle schijnbare poppetjes in deze wereld — wat zeker een aanmoediging is om deze absolute vorm van vergeving letterlijk overal op toe te passen, maar dat is iets voor een latere blog.

Voor nu laat ik het hier even bij. Niettemin raadt ik ieder aan om deze vorm van vergeving te gaan toepassen, het heeft werkelijk vergaande voordelen op een niveau dat wij als kleine wezentjes met onze hersentjes niet kunnen overzien of ons kunnen voorstellen.

Auteur: Frits Snips

Frits is geboren op 19 september 1965 en sindsdien woonachtig in Amsterdam, Nederland. Middels Spirituele Autolyse en Een Cursus In Wonderen doet hij zijn best om zichzelf, de wereld en het leven te doorgronden. Kort gezegd is zijn “taak” op aarde om de waarheid te vinden, een “taak” die gedoemd is te mislukken.

3 gedachten over “Vergeving”

  1. Hoi Frits

    jij zegt de “man”te vergeven voor wat hij niet heeft gedaan .
    Dat jezelf ook niet bestaat vergeef je jezelf .
    “ik vergeef mijzelf als denkgeest die ik ben voor het projecteren van deze situatie.”

    Ik heb dan het gevoel dat er een stuk wordt overgeslagen [ mijn projectie , mijn verwarring]

    Volgens mij projecteer je de situatie doordat je je schuld /angst projecteert.[ dit heeft niets met die man te maken]
    Dus als je beide personen gaat vergeven dat ze niet bestaan . Is niet de angst of schuld vergeven .
    De werkelijke onvrede zit in mij . Als ik nu een “vervelende man”zie dan kan ik kijken waarom ik deze man vervelend vindt en wat ik projecteer . De angst of schuld vergeef ik .

    Als je alleen zegt dat niets werkelijk is dan kan je ook geen “vervelende” man projecteren.
    Je kan zeggen dat die man niet bestaat maar nog wel iets van hem vinden. Als je de onvrede over de man onderzoekt
    wordt de man neutraal . Zolang wij hier zijn zullen wij projecteren en de man zien .

    Monique

    Like

    1. Het lijkt erop dat je niveaus aan het verwarren bent. Wanneer ik zeg dat ik mijzelf vergeef, dan doel ik op mijzelf als denkgeest en niet als Frits. Frits projecteert namelijk niets, Frits is deel van de projectie. De waarom vraag, de vraag waarom je iets projecteert, is van geen belang. Alleen de ego-denkgeest wil weten waarom “je iets projecteert”. De heilige Geest — het alternatief voor de ego-denkgeest — weet waarom dit alles geprojecteerd wordt en hoeft dat dus niet alsnog te gaan bekijken of onderzoeken, want de projectie vanuit schuld of angst is niet waar en de angst en de schuld bevindt zich niet in deze wereld en niet in de projectie. Ik als Frits weet dat niet, en er als Frits mee aan de slag gaan, is alleen mogelijk vanuit de ego-dengeest… en dat is nou net wat ik als denkgeest niet wil.

      Wat ik mijzelf als denkgeest vergeef is onder andere het foutieve geloof dat er personen zijn die elkaar iets kunnen aandoen, maar omdat dit heel lastig te doen is vanuit het niets, begin ik met het vergeven van die schijnbare personen en schijnbare situaties. Op die manier train ik mijzelf als denkgeest om uiteindelijk mijzelf te vergeven dat ik geloofde dat er andere mensen en situaties waren. Veel meer is hier niet te doen, aangezien letterlijk alles hier alleen maar het dromen van een droom is.

      Het beste kado dat jij jezelf kan geven is stoppen met het onderzoeken waarom jij als Monique iets vind van een ander of een situatie, want het is alleen de ego-denkgeest die daar een antwoord op wil. Wat je kunt doen is gaan zitten en voelen wat het met je doet, en dan jezelf als denkgeest vergeven dat je dit jezelf hebt aangedaan.

      Like

  2. Dank je wel .
    ik onderzoek idd steeds waarom ik iets vind van een ander of een situatie en waarom ik iets doe. Ik zie dat ik toch steeds naar die wereld grijp. leiding is niet gericht op het verkrijgen van dingen in de wereld . ik maak het mijzelf zwaar om steeds naar die wereld te “zakken”. Dank je ik ga hier voor zitten.

    Geliked door 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Maak je website op WordPress.com
Aan de slag
%d bloggers liken dit: